Chrystologia "zstępująca" kard. Christopha Schonborna

Na książkę składają się cztery rozdziały.
W pierwszym została scharakteryzowana procedura badawcza kardynała Christopha Schönborna. Rozdział ten ma ukazać filary jego chrystologii, a zatem wydobyć z niej wszystkie istotne aspekty metodologiczne. Trzy paragrafy, które składają się na całość rozdziału, są preambułą tej chrystologii. Pierwszy odnosi się do idei praświatła i Tradycji Kościoła, drugi – do Biblii i historii, trzeci wreszcie – do doświadczenia i wiary. Taki właśnie metodologiczny fundament warunkuje „ujrzenie Jezusa” (J 12,21).
Rozdział drugi poświęcono zagadnieniu odwieczności Słowa i Jego roli w dziele stworzenia. Tytułowe zdanie zaczerpnięte z Ewangelii według św. Jana, „Na początku było Słowo” (J 1,1), wskazuje na egzystencję Chrystusa przed Wcieleniem. 
Trzeci rozdział, zatytułowany: „Słowo stało się ciałem” (J 1,14), został poświęcony tajemnicy Wcielenia i ziemskiemu życiu Syna Bożego. Na fakt Inkarnacji spojrzano tu zgodnie z zamysłem wiedeńskiego teologa, a więc przez pryzmat wczesnochrześcijańskich apologii, ukazując najpierw obronę tej prawdy wiary w toku dyskusji z przeciwnikami. Następnie, omówiono zmagania Kościoła o właściwe wyrażenie zarówno bóstwa, jak i człowieczeństwa Jezusa, któremu towarzyszyły spekulatywne dyskusje. Przedstawiając ziemską drogę Syna Bożego, zwrócono uwagę na takie zagadnienia, jak samoświadomość Jezusa w odniesieniu do własnej misji i tożsamości oraz inne elementy Jego człowieczeństwa, mianowicie wolę, ciało i serce. Misteria życia Jezusa, którym – jak zauważa wiedeński teolog – powinna towarzyszyć pogłębiona refleksja oraz przekonanie, że Boże Objawienie realizuje się w wydarzeniach historycznych, stanowią kolejne elementy prezentacji ziemskiej drogi Jezusa. Wydarzenia pasyjne (męka i śmierć Jezusa) kończą ten rozdział. Uwzględniono w nich konflikt, jaki miał miejsce między Jezusem a władzami żydowskimi, oraz proces, który doprowadził do Jego śmierci.
„I będą oglądać Jego Oblicze” (Ap 22,4) to tytuł ostatniego rozdziału. Podjęto w nim zagadnienia charakterystyczne dla popaschalnego okresu życia Jezusa, poczynając od Zmartwychwstania. W chrystologii wiedeńskiego teologa posiada ono dwa wymiary, historyczny i transcendentny. Zwrócono uwagę na szczególne znaki Zmartwychwstania, czyli pusty grób i ukazywania się Zmartwychwstałego (chrystofanie). Wskazano też elementy transcendentne, charakterystyczne dla tego w wydarzenia, które sprawiają, że różni się ono od wszystkich dotychczasowych wydarzeń z życia Jezusa. Chrystusowe powstanie z martwych zmienia ludzki sposób mówienia o Bogu Izraela, Jezusie, uczniach i wszystkich wierzących. W rozdziale tym zrekonstruowano również perspektywę soteriologiczną chrystologii wiedeńskiego teologa. Szukając odpowiedzi na pytanie, jak mówić o zbawieniu, kardynał proponuje twórcze skorzystanie z trzech ujęć soteriologicznych, to znaczy teorii zadośćuczynienia św. Anzelma z Canterbury, teorii karnego zastępstwa Marcina Lutra oraz integralnego spojrzenia św. Tomasza z Akwinu. W zakończeniu tego rozdziału omówiono ostatni charakterystyczny element chrystologii Ch. Schönborna, którym jest nauka o przebóstwieniu. Znaczenie tego terminu, akcentującego eschatologiczny wymiar naszej wiary, naświetlono w perspektywie biblijno-teologicznej oraz sakramentalno-egzystencjalnej. Sens idei theosis, uchwytny dzięki Wcieleniu Syna Bożego, prowadzi do oglądania Boga twarzą w twarz, które rozpoczyna się już tutaj, na ziemi, przez wiarę. Przebóstwienie jest uczestniczeniem w Bogu, urzeczywistnionym w pełni dzięki powtórnemu przyjściu Chrystusa w dniu Paruzji.