CHRZEŚCIJANIN WE WSPÓLNOCIE KOŚCIOŁA Refleksje nad słowem Bożym okresu Wielkiego Postu i siedemnastu niedziel czasu zwyk ... Zobacz większe

CHRZEŚCIJANIN WE WSPÓLNOCIE KOŚCIOŁA Refleksje nad słowem Bożym okresu Wielkiego Postu i siedemnastu niedziel czasu zwyk ...

Nowy

ks. Jan Mikulski

: Wiara i życie
: Książki

22,00 zł

Opis

Lektura niniejszej książki może służyć jako pomoc w radosnym odkryciu chrześcijańskiego powołania, które wszyscy mamy realizować na różnych płaszczyznach wspólnoty Kościoła. Jest ona kontynuacją bliblijnych rozważań podjętych w książce pt. Chrześcijanin – człowiek Chrystusowy, w której znalazły się rozważania oparte na słowie Bożym, które słyszymy w liturgii Adwentu oraz siedemnastu niedziel okresu zwykłego. W pierwszej części obecnego opracowania Czytelnik znajdzie rozważania do słowa Bożego okresu Wielkiego Postu, natomiast w części drugiej rozważania do słowa Bożego, które słyszymy w liturgii okresu zwykłego od 18. niedzieli do uroczystości Chrystusa Króla. Celem tych rozważań jest nie tylko przybliżenie treści zawartej w słowie Bożym, ale również pokazanie aktualności głoszonego słowa w naszym życiu codziennym, zwłaszcza w kontekście naszej odpowiedzialności za Kościół.

Więcej informacji

ISBN 978-83-733270-0-9
rok wydania 2009
ilość stron 314
format A5

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

CHRZEŚCIJANIN WE WSPÓLNOCIE KOŚCIOŁA Refleksje nad słowem Bożym okresu Wielkiego Postu i siedemnastu niedziel czasu zwyk ...

CHRZEŚCIJANIN WE WSPÓLNOCIE KOŚCIOŁA Refleksje nad słowem Bożym okresu Wielkiego Postu i siedemnastu niedziel czasu zwyk ...

Spis treści

WPROWADZENIE

Część I
Droga do wspólnoty
przez nawrócenie – Wielki Post

Rozdział 1. Zaproszenie na drogę nawrócenia
1.1. „Nawróćcie się do waszego Boga” (Jl 2,13) – Środa Popielcowa
(Jl 2,12-18; Ps 51; 2 Kor 5,20-6,3; Mt 6,1-6.16-18)
1.2. „Wybierajcie życie, abyście żyli” (Pwt 30,19)
(Pwt 30,15-20; Ps 1; Łk 9,22-25)
1.3. „Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli” (Am 5,14)
(Iz 58,1-9; Ps 51; Mt 9,14-15)
1.4. „Nie chcę śmierci grzesznika, lecz aby się nawrócił i miał życie” (Ez 33,11)
(Iz 58,9b-14; Ps 86; Łk 5,27-32)

Rozdział 2. Wezwanie do naśladowania Chrystusa – 1. niedziela Wielkiego Postu
2.1. „Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty” (Kpł 19,2)
(Kpł 19,1-2.11-18; Ps 19; Mt 25,31-46)
2.2. „Nie samym chlebem żyje człowiek” (Mt 4,4b)
(Iz 55,10-11; Ps 34; Mt 6,7-15)
2.3. „Żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza” (Łk 11,29)
(Jon 3,1-10; Ps 51; Łk 11,29-32)
2.4. „Proście, a będzie wam dane” (Mt 7,7)
(Est [Wlg] 14,1.3-5.12-14; Ps 138; Mt 7,7-12)
2.5. „Sprawiedliwość większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów” (Mt 5,20)
(Ez 18,21-28; Ps 130; Mt 5,20-26)
2.6. „Miłujcie waszych nieprzyjaciół” (Mt 5,44)
(Pwt 26,16-19; Ps 119; Mt 5,43-48)

Rozdział 3. Droga prowadząca do szczęścia – 2. niedziela Wielkiego Postu
3.1. „Odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone” (Łk 6,37)
(Dn 9,4b-10; Ps 79; Łk 6,36-38)
3.2. „Przestańcie czynić zło, zaprawiajcie się w dobrem” (Iz 1,16c-17a)
(Iz 1,10.16-20; Ps 50; Mt 23,1-12)
3.3. „Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?” (Mt 20,22)
(Jr 18,18-20; Ps 31; Mt 20,17-28)
3.4. „Błogosławiony, kto zaufał Panu” (Jr 17,7)
(Jr 17,5-10; Ps 1; Łk 16,19-31)
3.5. „Kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła” (Mt 21,42)
(Rdz 37,3-4.12-13a.17b-28; Ps 105; Mt 21,33-43.45-46)
3.6. „Zabiorę się i pójdę do mego ojca” (Łk 15,18)
(Mi 7,14-15.18-20; Ps 103; Łk 15,1-3.11-32)

Rozdział 4. Tajemnica Bożego daru – 3. niedziela Wielkiego Postu
4.1. „Obmyj się, a będziesz czysty” (2 Krl 5,13)
(2 Krl 5,1-15a; Ps 42; Łk 4,24-30)
4.2. „Panie, miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam” (Mt 18,26)
(Dn 3,25.34-43; Ps 25; Mt 18,21-35)
4.3. „Nie przyszedłem znieść Prawo albo Proroków, ale wypełnić” (Mt 5,17)
(Pwt 4,1.5-9; Ps 147; Mt 5,17-19)
4.4. „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie” (Łk 11,23)
(Jr 7,23-28; Ps 95; Łk 11,14-23)
4.5. „Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?”
(Mk 12,28b) (Oz 14,2-10; Ps 81; Mk 12,28b-34)
4.6. „Miłości pragnę, nie krwawej ofiary” (Oz 6,6a)
(Oz 6,1-6; Ps 51; Łk 18,9-14)


Rozdział 5. Postępowanie drogą światła – 4. niedziela Wielkiego Postu
5.1. „Oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię” (Iz 65,17a)
(Iz 65,17-21; Ps 30; J 4,43-54)
5.2. „Wstań, weź swoje łoże i chodź” (J 5,8)
(Ez 47,1-9.12; Ps 46; J 5,1-3a.5-16)
5.3. „Ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia” (J 5,29)
(Iz 49,8-15; Ps 145; J 5,17-30)
5.4. „Nie szukacie chwały, która pochodzi od samego Boga” (J 5,44)
(Wj 32,7-14; Ps 106; J 5,31-47)
5.5. „Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego, bo nam niewygodny” (Mdr 2,12a)
(Mdr 2,1a.12-22; Ps 34; J 7,1-2.10.25-30)
5.6. „Ten prawdziwie jest prorokiem” (J 7,40b)
(Jr 11,18-20; Ps 7; J 7,40-53)

Rozdział 6. Dar nowego życia – 5. niedziela Wielkiego Postu
6.1. „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień” (J 8,7)
(Dn 13,41-62; Ps 23; J 8,1-11)
6.2. „Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie” (Lb 21,7)
(Lb 21,4-9; Ps 102; J 8,21-30)
6.3. „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,32)
(Dn 3,14-20.91-92.95; Dn 3,52-56; J 8,31-42)
6.4. „Jeśli kto zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki” (J 8,51)
(Rdz 17,3-9; Ps 105; J 8,51-59)
6.5. „Pan jest przy mnie jako potężny mocarz” (Jr 20,11)
(Jr 20,10-13; Ps 18; J 10,31-42)
6.6. „Ja będę ich Bogiem, oni zaś będą moim ludem”
(Ez 37,27) (Ez 37,21-28; Jr 31,10-12; J 11,45-57)

Rozdział 7. Chrześcijanin pokornym sługą Bożej sprawy – Niedziela Palmowa
7.1. „Oto mój sługa, którego podtrzymuję” (Iz 42,1)
(Iz 42,1-7; Ps 27; J 12,1-11)
7.2. „Powołał Mnie Pan już z łona mej matki” (Iz 49,1b)
(Iz 49,1-6; Ps 71; J 13,21-33.36-38)
7.3. „U ciebie chcę urządzić Paschę z moimi uczniami” (Mt 26,18)
(Iz 50,4-9a; Ps 69; Mt 26,14-25)
7.4. „Czyńcie to na moją pamiątkę” (1 Kor 11,24c)
(Wj 12,1-8.11-14; Ps 116; 1 Kor 11,23-26; J 13,1-15)
7.5. „Trwajmy mocno w wyznawaniu wiary” (Hbr 4,14c)
(Iz 52,13-53,12; Ps 31; Hbr 4,14-16; 5,7-9; J 18,1-19,42)
7.6. „Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca”
(Rz 6,4c) (Wj 14,15-15,1; Ps 118; Rz 6,3-11; Mt 28,1-10)

Podsumowanie

Część II
Wspólnota Kościoła miejscem zbawienia

Rozdział 1. Bogactwo wspólnoty Kościoła
1.1. Bóg najwyższym dobrem – 18. niedziela zwykła
1.1.1. Źródło żywej wody
(Iz 55,1-3a; Ps 145; Rz 8,35.37-39; Mt 14,13-21)
1.1.2. Jezus chlebem życia
(Wj 16,2-4.12-15; Ps 78; Ef 4,17.20-24; J 6,24-35)
1.1.3. Prawdziwe bogactwo człowieka
(Koh 1,2; 2,21-23; Ps 95; Kol 3,1-5.9-11; Łk 12,13-21)
1.2. Pewność płynąca z wiary – 19. niedziela zwykła
1.2.1. Znaki Bożej obecności
(1 Krl 19,9a.11-13; Ps 85; Rz 9,1-5; Mt 14,22-33)
1.2.2. Moc Bożego pokarmu
(1 Krl 19,4-8; Ps 34; Ef 4,30-5,2; J 6, 41-51)
1.2.3. Gotowość na przyjście Pana
(Mdr 18,6-9; Ps 33; Hbr 11,1-2.8-19; Łk 12,32-48)

1.3. Świadectwo chrześcijanina – 20. niedziela zwykła
1.3.1. Świadectwo wiary
(Iz 56,1.6-7; Ps 67; Rz 11,13-15.29-32; Mt 15,21-28)
1.3.2. Świadectwo życia według Bożej prawdy
(Prz 9,1-6; Ps 34; Ef 5,15-20; J 6,51-58)
1.3.3. Świadectwo wyzwolenia
(Jr 38,4-6.8-10; Ps 40; Hbr 12,1-4; Łk 12,49-53)
1.4. Kościół Mistycznym Ciałem Chrystusa – 21. niedziela zwykła
1.4.1. Chrześcijanin świątynią Boga
(Iz 22,19-23; Ps 138; Rz 11,33-36; Mt 16,13-20)
1.4.2. Chrześcijanin poddany Chrystusowi
(Joz 24,1-2a.15-17.18b; Ps 34; Ef 5,21-32; J 6,54.60-69)
1.4.3. Chrześcijanin człowiekiem sprawiedliwym
(Iz 66,18-21; Ps 117; Hbr 12,5-7.11-13; Łk 13,22-30)
1.5. Duchowe bogactwo uczniów Chrystusa – 22. niedziela zwykła
1.5.1. Umiejętność zaparcia się siebie
(Jr 20,7-9; Ps 63; Rz 12,1-2; Mt 16,21-27)
1.5.2. Wolność w zachowaniu Bożego prawa
(Pwt 4,1-2.6-8; Ps 15; Jk 1,17-18.21b-22.27; Mk 7,1-8.14-15.21-23)
1.5.3. Cichość i pokora serca
(Syr 3,17-18.20.28-29; Ps 68; Hbr 12,18-19.22-24a; Łk 14,1.7-14)
1.6. Znaki braterskiej wspólnoty – 23. niedziela zwykła
1.6.1. Braterskie upomnienie
(Ez 33,7-9; Ps 95; Rz 13,8-10; Mt 18,15-20)
1.6.2. Otwartość na każdego
(Iz 35,4-7a; Ps 146; Jk 2,1-5; Mk 7,31-37)
1.6.3. Poszanowanie wolności człowieka
(Mdr 9,13-18b; Ps 90; Flm 9b-10.12-17; Łk 14,25-33)

Rozdział 2. Chrześcijanin wezwany do służby w Kościele
2.1. Okazywanie miłosierdzia – 24. niedziela zwykła
2.1.1. Darowanie długów
(Syr 27,30-28,7; Ps 103; Rz 14,7-9; Mt 18,21-35)
2.1.2. Gotowość zaparcia się siebie
(Iz 50,5-9a; Ps 116A; Jk 2,14-18; Mk 8, 27-35)
2.1.3. Poszukiwanie zagubionych
(Wj 32,7-11.13-14; Ps 51; 1 Tm 1,12-17; Łk 15,1-32)
2.2. Prawo służby Bogu i bliźniemu – 25. niedziela zwykła
2.2.1. Zasada Bożej zapłaty
(Iz 55,6-9; Ps 145; Flp 1,20-24.27a; Mt 20,1-16a)
2.2.2. Tajemnica wielkości człowieka
(Mdr 2,12.17-20; Ps 54; Jk 3,16-4,3; Mk 9,30-37)
2.2.3. Roztropność dzieci światłości
(Am 8,4-7; Ps 113; 1 Tm 2,1-8; Łk 16,1-13)
2.3. Piękno postawy służebnej – 26. niedziela zwykła
2.3.1. Potrzeba nawrócenia i pokory
(Ez 18,25-28; Ps 25; Flp 2,1-11; Mt 21,28-32)
2.3.2. Niebezpieczeństwo zazdrości i zgorszenia
(Lb 11,25-29; Ps 19; Jk 5,1-6; Mk 9,38-43.45.47-48)
2.3.3. Uczestnictwo w Bożych zawodach
(Am 6,1a 4-7; Ps 146; 1 Tm 6,11-16; Łk 16,19-31)
2.4. Sługa Boży obdarowany miłością – 27. niedziela zwykła
2.4.1. Miłość Boga do swojej winnicy
(Iz 5,1-7; 80; Ps 80; Flp 4,6-9; Mt 21,33-43)
2.4.2. Wartość wspólnoty małżeńskiej i rodzinnej
(Rdz 2,18-24; Ps 128; Hbr 2,9-11; Mk 10,2-16)
2.4.3. Charyzmat pokornej służby
(Ha 1,2-3; 2,2-4; Ps 95; 2 Tm 1,6-8.13-14; Łk 17,5-10)

2.5. Odpowiedź sługi na Boże wezwanie – 28. niedziela zwykła
2.5.1. Zaproszeni na ucztę u Pana
(Iz 25,6-10a; Ps 23; Flp 4,12-14.19-20; Mt 22,1-14)
2.5.2. Mądrość Boża największym bogactwem
(Mdr 7,7-11; Ps 90; Hbr 4,12-13; Mk 10,17-30)
2.5.3. Wdzięczność za Boże obdarowanie
(2 Krl 5,14-17; Ps 98; 2 Tm 2,8-13; Łk 17,11-19)
2.6. Służba Bogu w dziele zbawienia – 29. niedziela zwykła
2.6.1. Człowiek należy do Boga
(Iz 45,1.4-6; Ps 96; 1 Tes 1,1-5b; Mt 22,15-21)
2.6.2. Zaszczytna rola sługi Bożego
(Iz 53,10-11; Ps 33; Hbr 4,14-16; Mk 10,35-45)
2.6.3. Zbawienna rola modlitwy
(Wj 17,8-13; Ps 121; 2 Tm 3,14-4,2; Łk 18,1-8)

Rozdział 3. Owoce trwania we wspólnocie Kościoła
3.1. Pragnienie zachowania Bożego prawa – 30. niedziela zwykła
3.1.1. Okazywanie miłości bliźniemu
(Wj 22,20-26; Ps 18; 1 Tes 1,5c-10; Mt 22,34-40)
3.1.2. Doświadczenie wyzwolenia
(Jr 1,7-9; Ps 126; Hbr 5,1-6; Mk 10,46-52)
3.1.3. Bóg broni i usprawiedliwia
(Syr 35,12-14.16-18; Ps 34; 2 Tm 4,6-9.16-18; Łk 18,9-14)
3.2. Udział we wspólnocie z Bogiem – 31. niedziela zwykła
3.2.1. Wezwani do świadectwa wiary
(Ml 1,14b-2,2b.8-10; Ps 131; 1 Tes 2,7b-9.13; Mt 23,1-12)
3.2.2. Zaproszeni na drogę miłości
(Pwt 6,2-6; Ps 18; Hbr 7,23-28; Mk 12,28b-34)
3.2.3. Potrzebni w dziele zbawienia
(Mdr 11,22-12,2; Ps 145; 2 Tes 1,11-2,2; Łk 19,1-10)

3.3. Owoce zmartwychwstania – 32. niedziela zwykła
3.3.1. Roztropne oczekiwanie na przyjście Pana
(Mdr 6,12-16; Ps 63; 1 Tes 4,13-18; Mt 25,1-13)
3.3.2. Wartość wdowiego grosza
(1 Krl 17,10-16; Ps 146; Hbr 9,24-28; Mk 12,38-44)
3.3.3. Moc wiary w życie wieczne
(2 Mch 7,1-2.9-14; Ps 17; 2 Tes 2,16-3,5; Łk 20,27-38)
3.4. Tajemnica szczęścia wiecznego – 33. niedziela zwykła
3.4.1. Prawda o Bożych talentach
(Prz 31,10-13.19-20.30-31; Ps 128; 1 Tes 5,1-6; Mt 25,14-30)
3.4.2. Powtórne przyjście Chrystusa na ziemię
(Dn 12,1-3; Ps 16; Hbr 10,11-14.18; Mk 13,24-32)
3.4.3. Sprawiedliwy sąd Boży
(Ml 3,19-20a; Ps 98; 2 Tes 3,7-12; Łk 21,5-19)
3.5. Radość z panowania Chrystusa – uroczystość Chrystusa Króla
3.5.1. Jezus Chrystus dobrym pasterzem
(Ez 34,11-12.15-17; Ps 23; 1 Kor 15,20-26.28; Mt 25,31-46)
3.5.2. Jezus Chrystus królem wszechświata
(Dn 7,13-14; Ps 93; Ap 1,5-8; J 18,33b-37)
3.5.3. Jezus Chrystus przewodnikiem dla wierzących
(2 Sm 5,1-3; Ps 122; Kol 1,12-20; Łk 23,35-43)

Podsumowanie

ZAKOŃCZENIE

WYKAZ SKRÓTÓW

BIBLIOGRAFIA
1. Źródła
2. Opracowania
 

Fragment

Autor Dziejów Apostolskich, opisując życie gminy jerozolimskiej, zaznaczył, że „trwali oni w nauce Apostołów, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne” (Dz 2,42-44). W tym pięknym świadectwie życia Kościoła czasów apostolskich zostały wymienione podstawowe elementy życia wspólnotowego, które nie tylko w tamtych czasach, bezpośrednio po zmartwychwstaniu Chrystusa, ale również dzisiaj mają fundamentalne znaczenie w procesie urzeczywistnienia się Kościoła jako wspólnoty. Kościół będzie się objawiał jako wspólnota, gdy będą w nim spełniane podstawowe funkcje życiowe, wyrażone w trzech starochrześcijańskich pojęciach: leiturgia, martyria i diakonia . Niezależnie od tego, czy mamy na myśli rodzinę, parafię, Kościół diecezjalny czy powszechny, na każdej z tych płaszczyzn potrzebne jest spełnienie wspomnianych funkcji życiowych, aby mogła się objawić koinonia, czyli wspólnota Kościoła domowego, parafialnego, diecezjalnego czy powszechnego. Gdyby zabrakło któregoś z wymienionych elementów, nie zrealizuje się ona do końca i nie przyniesie zamierzonych owoców.
Dzieje Apostolskie potwierdzają, że w Kościele pierwszych wieków te funkcje były realizowane w całej rozciągłości. Chrześcijanie „codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca” (Dz 2,46). Wspólna liturgia była więc pośród nich na porządku dziennym. Wierzący w Chrystusa spotykali się nie tylko w świątyni, ale również w swoich domach, sprawując tam Eucharystię, określaną wówczas mianem: „łamanie chleba”. Ze względu na częste prześladowania pierwsi chrześcijanie mieli wiele okazji, aby nie tylko dawać świadectwo naśladowania swojego Mistrza w życiu codziennym, ale świadczyć również o swojej wierze poprzez męczeństwo przyjmowane z miłości do Jezusa Chrystusa. Krew męczenników rodziła do życia Jego nowych wyznawców. Św. Łukasz zaznacza, że chrześcijanie „sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby” (Dz 2,45). Posługa diakonijna była więc wśród nich bardzo rozwinięta i obejmowała wszystkie dziedziny ich życia. Życie wspólnotowe realizowane było w pełnym wymiarze, gdyż możliwa była również całkowita wspólnota dóbr doczesnych. „Jeden duch i jedno serce ożywiało wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne” (Dz 4,32). Dzięki temu nikt we wspólnocie nie cierpiał niedostatku.
Wspólnotę wierzących w Chrystusa, całą ich działalność przenikał duch wiary, nadziei i miłości, dlatego Bóg „przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia” (Dz 2,47b). Wspólnota spełniająca swoje podstawowe funkcje życiowe, zawsze rodzi bowiem konkretne owoce, wśród których na pierwszym miejscu należy wymienić doświadczenie zbawienia. Kościół pierwszych wieków bardzo szybko się rozwijał, ponieważ Apostołowie i ci, którzy wchodzili do niego przez chrzest, byli przede wszystkim świadkami Dobrej Nowiny o zbawieniu, której sami doświadczyli w swoim życiu. Dzięki ich wierze Bóg mógł dokonywać wielkich znaków i cudów, które przychodziły jako potwierdzenie ich nauczania. „Wynoszono też chorych na ulicę i kładziono na łożach i noszach, aby choć cień przechodzącego Piotra padł na któregoś z nich” (Dz 5,15). Wszystko to dokonywało się przede wszystkim dzięki wierze w Jezusa Chrystusa, która przenikała zarówno Apostołów, jak i tych, którzy przychodzili do nich ze swoimi potrzebami. Jeszcze nie tak dawno, po zmartwychwstaniu Chrystusa, ci sami Apostołowie zamknęli się w Wieczerniku pełni obaw i niepewności (por. J 20,19), kiedy jednak w dzień Pięćdziesiątnicy otrzymali Ducha Świętego, ich serce wypełniła radość oraz męstwo potrzebne do wyznawania wiary i głoszenia wszystkim Dobrej Nowiny o zbawieniu.
Chociaż minęło już dwa tysiące lat od tych wydarzeń, to jednak Kościół Chrystusowy nadal rozwija się na całym świecie w oparciu o te samy zasady, które były realizowane w czasach apostolskich. Kościół bowiem „nie jest jakąś mitologią, nie jest wynalezioną przez kogoś ideologią, lecz rzeczywiście zakorzenia się w historycznym wydarzeniu Jezusa Chrystusa i wciąż na nowo wyłania się z tego apostolskiego źródła. Zarazem słowo «apostolski» nie tylko wyraża wierność Kościoła wobec świadectwa, wobec wiary Apostołów, ale też odnosi się do sakramentów. Nie można sobie zatem na nowo wymyślić Kościoła – Kościół zachowuje ciągłość dzięki stałej więzi z własnym źródłem. Tę więź z realnością, która nie jest naszym wynalazkiem, wyraża sakrament święceń kapłańskich, który jednocześnie wskazuje na Ducha Świętego, jako gwaranta ciągłości” . Potrzebujemy zatem nieustannie sięgać do tego apostolskiego źródła, aby nie ulec pokusie tworzenia Kościoła według swoich własnych pomysłów; aby nie oddzielać Kościoła od Jego Głowy, którą jest Chrystus, a także od Jego widzialnej głowy, którą jest każdorazowy Biskup Rzymu. Tym źródłem, do którego chcemy sięgnąć w niniejszym opracowaniu, jest przede wszystkim słowo Boże, które słyszymy w liturgii Kościoła. W jego świetle chcemy rozpoznać Kościół jako dar otrzymany od Boga przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Chcemy też zobaczyć wyraźniej swoje miejsce w tym Kościele oraz zadanie, jakie mamy w nim do spełnienia jako chrześcijanie starający się całym swoim życiem upodobnić do naszego Mistrza.
Od momentu przyjęcia sakramentu chrztu świętego wszyscy tworzymy jeden, święty i apostolski Kościół. Nie zawsze jesteśmy tego świadomi, zwłaszcza gdy mówimy o Kościele, mając na myśli tylko jego hierarchię. Ostatecznie nie tylko biskupi i kapłani, ale wszyscy ochrzczeni mają wpływ na rozwój i jakość Kościoła. W miarę jak przyjmujemy Jezusa Chrystusa do swojego życia i wchodzimy w święte zjednoczenie z Nim, stajemy się Kościołem. Zaczynamy wtedy myśleć i odczuwać coraz bardziej w kategoriach „my” z Chrystusem: „Jego wola, Jego myśli, sądy, pragnienia, plany stają się naszymi. Na tej drodze dochodzimy także do przeżywania swojego «my» z innymi ludźmi, którzy także są w Chrystusie, którzy objęci są Jego miłością i Jego planami zbawczymi. Nie można więc oddzielić «my» wertykalnego z Chrystusem – od «my» horyzontalnego z braćmi, ze wspólnotą Kościoła. Tam, gdzie to «my» obejmuje świadomość i działanie zewnętrzne jakiejś grupy ludzi, powstaje żywy Kościół, faktycznie realizowana wspólnota braterska w Chrystusie i Jego Duchu. Ta wspólnota staje się też świadomym przedmiotem naszych wysiłków i działań” . W ten sposób realizuje się nasza odpowiedzialność za Kościół. Miejsce postawy roszczeniowej zajmuje w nas gotowość urzeczywistniania siebie w dawaniu siebie. Doświadczając wyzwolenia z grzechu fałszywej miłości własnej, zaczynamy odnajdywać siebie przez bezinteresowny dar z siebie. W miarę, jak rodzi się w nas nowy człowiek, powstaje też żywy Kościół. Nie dokonuje się to inaczej, jak tylko na drodze naszego zjednoczenia z Chrystusem, jako że istotą Kościoła jest communio – zjednoczenie z Nim . Chrystus przychodzi nam dać siebie. Jesteśmy wezwani do udziału w Jego miłości oblubieńczej, czyli do oddania Jemu samych siebie. „Posiadanie siebie w dawaniu siebie jest ukierunkowane na Chrystusa – Oblubieńca. Dokonuje się to w Duchu Świętym, który uzdalnia nas do otwarcia się na przyjęcie Jezusa, do oddania Mu siebie przez wiarę i miłość” .
Jan Paweł II przypomniał w Olsztynie, że fałszywym jest taki obraz Kościoła, „w którym duchowni zajmują się rozdzielaniem darów duchowych, do świeckich zaś należy tylko ich przyjmowanie. W Kościele nie ma ani jednego takiego członka, którego Bóg nie chciałby uzdolnić do duchowego obdarzania innych. Musimy tylko nauczyć się rozpoznawać te dary udzielane każdemu z nas po to, abyśmy mogli obdarzać innych i o dary te zabiegać” . W świetle słowa Bożego, które słyszymy w liturgii Kościoła, łatwiej nam odkryć zarówno Boże obdarowanie, jak i miejsce, w którym możemy służyć otrzymanymi darami dla dobra całej wspólnoty. Uczestnictwo zaś w sakramentach Kościoła, szczególnie w Eucharystii, wzmacnia nas duchowo, abyśmy nie ustali w drodze i nie zniechęcili się w czynieniu dobra na rzecz naszych bliźnich . Na tej drodze Kościół staje się w nas i wokół nas wspólnotą życiodajną. „Realizując w codziennych wysiłkach swoją communio z Chrystusem i braćmi, starając się przez wiarę i miłość wyrażającą się w modlitwie, cierpieniu, składaniu ofiar, wielorakiej diakonii-służbie odpowiedzieć na miłość, czyli oddanie się nam Chrystusa, mamy radosną świadomość, że przez to wszystko przyczyniamy się do wzrostu Kościoła, uczestniczymy w procesie przekazywania innym łask nowego życia, że Kościół w nas i przez nas staje się Kościołem życiodajnym, Kościołem-Matką” .
Szczególny wymiar życiodajności Kościoła dostrzegamy na płaszczyźnie rodziny chrześcijańskiej, którą Sobór Watykański II nazwał domowym Kościołem . Jan Paweł II przypomniał, że „rodzina chrześcijańska jest do tego stopnia wpisana w tajemnicę Kościoła, że staje się, na swój sposób, uczestnikiem zbawczego posłannictwa samego Kościoła: małżonkowie i rodzice chrześcijańscy, na mocy sakramentu «we właściwym sobie stanie i porządku życia mają własny dar wśród Ludu Bożego» . Dlatego też nie tylko «otrzymują» miłość Chrystusa, stając się wspólnotą «zbawioną», ale są również powołani do «przekazywania» braciom tej samej miłości Chrystusa, stając się w ten sposób wspólnotą «zbawiającą». Tak więc rodzina chrześcijańska, będąc owocem i znakiem nadprzyrodzonej płodności Kościoła, staje się symbolem, świadectwem i uczestnikiem macierzyństwa Kościoła” . Im bardziej słowo Boże stanie się słowem życia dla całej rodziny chrześcijańskiej, na pierwszym miejscu dla małżonków i rodziców, tym więcej będzie w niej Bożego światła i mocy, dzięki której możliwym będzie wypełnienie do końca wszystkich zadań, jakie przyjęli na siebie małżonkowie w dniu przyjęcia sakramentu małżeństwa.
Lektura niniejszej książki może służyć jako pomoc w radosnym odkryciu chrześcijańskiego powołania, które wszyscy mamy realizować na różnych płaszczyznach wspólnoty Kościoła. Jest ona kontynuacją bliblijnych rozważań podjętych w książce pt. Chrześcijanin – człowiek Chrystusowy, w której znalazły się rozważania oparte na słowie Bożym, które słyszymy w liturgii Adwentu oraz siedemnastu niedziel okresu zwykłego. W pierwszej części obecnego opracowania Czytelnik znajdzie rozważania do słowa Bożego okresu Wielkiego Postu, natomiast w części drugiej rozważania do słowa Bożego, które słyszymy w liturgii okresu zwykłego od 18. niedzieli do uroczystości Chrystusa Króla. Celem tych rozważań jest nie tylko przybliżenie treści zawartej w słowie Bożym, ale również pokazanie aktualności głoszonego słowa w naszym życiu codziennym, zwłaszcza w kontekście naszej odpowiedzialności za Kościół. Mam nadzieję, że zaproponowana w tej książce refleksja nad słowem Bożym, wzbudzi w Czytelniku pragnienie kierowania się nim we wszystkich poczynaniach, z nadzieją, że przyjęte słowo Boże stanie się światłem prowadzącym bezpiecznie do owocnego spełnienia wszystkich zadań życiowych. Poniższe rozważania mają charakter dzielenia się słowem Bożym, stąd Czytelnik może zauważyć, że pewne myśli wielokrotnie w nich powracają. Wynika to z faktu, że słowo Boże zawsze zmierza do jednego: by pokazać nam nieskończoną miłość Boga ku nam i zachęcić nas do otwarcia swojego serca na nieskończone bogactwo Jego darów, dzięki którym już w życiu ziemskim doświadczamy zbawienia. Życzę wszystkim wytrwałości w codziennym odkrywaniu bogactwa Bożego słowa.