TAJEMNICA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA. Zobacz większe

TAJEMNICA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA.

Nowy

Anna Gąsior, ks. Piotr Łabuda, ks. Janusz Królikowski

: Theologumena
: Teologia dogmatyczna
: Książki

13,00 zł

Opis

Książka ta ukazuje oddziaływanie i aktualność kultu Najświętszego Serca Jezusa. Jest ona próbą refleksji teologicznej, nad umocnieniem i otwarciem nowych możliwości aktualizowania kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa w życiu wierzących.

Więcej informacji

ISBN 978-83-733244-7-3
rok wydania 2007
typ wydania1 1
ilość stron 156
format 115 x 165

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

TAJEMNICA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA.

TAJEMNICA NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA.

Spis treści

Ks. Janusz Królikowski
Wprowadzenie : aktualność kultu Najświętszego Serca Jezusa

Ks. Janusz Królikowski
Najświętsze Serce Jezusa.
Depozyt wiary i łaski
Uniwersalne znaczenie
Odpowiedź miłości
Serce kochające po ludzku

Anna Gąsior
Serce Jezusa symbolem Trójcy Świętej zbawiającej człowieka
Serce fizyczne – symbol miłości
Symbolizm Serca Jezusa i miłość
Trójcy Świętej
Miłość dająca się aż na wieczność
Życie duchowe

O. Zdzisław Klafka CSsR
Eucharystia objawieniem i darem Najświętszego Serca Pana Jezusa
Eucharystia jako dar i sakrament Nowego Przymierza
Kościół jako mistyczne Ciało Chrystusa
Jezus Chrystus w Eucharystii jako zbawczy dar Ojca
Św. Alfons Liguori – apostoł eucharystycznego kultu Serca Jezusowego
Kult Serca Pana Jezusa u s. Marii Celeste Crostarosy
Przebity bok Chrystusa Odkupiciela źródłem życia eucharystycznego

Ks. Piotr Łabuda
Eucharystia darem miłości Serca Chrystusowego. „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje” (Mt 26,26 par.)
Dary Serca Chrystusa
Znaczenie chleba w Nowym Testamencie
Zwykły codzienny pokarm
Związek człowieka z Bogiem
Chleb, który z nieba zstąpił
Chleb – tajemnica Eucharystii

Ks. Sylwester Jaśkiewicz
Kult Najświętszego Serca kultem sprawiedliwości i miłosierdzia Bożego
Najświętsze Serce
Miłosierny i kochający Ojciec
Miłość Boga w Piśmie Świętym
Tajemnica odkupienia
Tajemnica zadośćuczynienia
Znak i zadatek miłosierdzia
Nadzieja, jaką niesie kult Bożego Serca
Ks. Jan Krzysztof Miczyński
Cywilizacja miłości i kult Najświętszego
Serca w nauczaniu Jana Pawła II
Cywilizacja owocem ludzkiego serca
Dramat ludzkiego serca i kultura śmierci
Serce Zbawiciela jako uzdrowienie serc ludzkich
Kontemplacja jako zasadnicze wyrażenie kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kult Serca Jezusa fundamentem cywilizacji miłości

Ks. Janusz Królikowski
Królestwo Boże inspiracją dla duchowości
Królestwo Boże i historia – jaka relacja?
Królestwo i historia
Znaki rozwoju Królestwa
Zadanie chrześcijańskie
Logika Królestwa
Dowartościować osobę i wspólnotę
Pokora i łagodność
Zwycięstwo nad złem

O. Jan Mikrut CSsR
Rekolekcje w dziele intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa,
Króla królów i Pana panujących
 

Fragment

Wprowadzenie:
aktualność kultu Najświętszego Serca Jezusa

Pięćdziesiąt lat temu encykliką Haurietis aquas Pius XII zwrócił uwagę na aktualność i najwyższe znaczenie kultu Najświętszego Serca Jezusa w Kościele. Pisał między innymi: „W rzeczywistości, jeśli rozważymy należyte argumenty uzasadniające kult przebitego Serca Jezusowego, to stanie się dla nas jasne, że nie chodzi tu tylko o jakąś zwyczajną formę pobożności, nad którą można przedkładać inne, a nawet ją lekceważyć. Przeciwnie, mamy tu do czynienia z praktyką religijną, która bardzo skutecznie pomaga w osiągnięciu chrześcijańskiej doskonałości. (…) Należy więc mieć w największej czci tę formę religijności, przez którą człowiek Boga więcej wielbi i kocha, a siebie samego łatwiej i doskonalej poświęca Bożej miłości. (…) Nie ulega więc żadnej wątpliwości, że wierni, oddając hołd Najświętszemu Sercu Jezusa, zadośćuczynią, z całą pewnością, najpoważniejszemu obowiązkowi, jakim jest służenie Bogu, oddając równocześnie Stwórcy i Odkupicielowi siebie samych, wraz ze wszystkim, co posiadają, a więc swoje najgłębsze uczucia i czyny. W ten sposób spełniają posłusznie przykazanie Boże: «Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją siłą»”.
Wspaniały rozwój nauczania Piusa XII o aktualności i najwyższym znaczeniu kultu Najświętszego Serca Jezusa, jeszcze przed pięćdziesięcioleciem encykliki Haurietis aquas, został wielokrotnie potwierdzony przez papieży Pawła VI i Jana Pawła II. Już w swojej pierwszej encyklice Redemptor hominis, nawiązując do nauczania konstytucji Gaudium et spes II Soboru Watykańskiego, papież Jan Paweł II pisał: „Albowiem On, Syn Boży, przez wcielenie swoje zjednoczył się jakoś z każdym człowiekiem. Ludzkimi rękami pracował, ludzkim myślał umysłem, ludzką działał wolą, ludzkim sercem kochał, urodzony z Maryi Dziewicy, stał się prawdziwie jednym z nas, we wszystkim do nas podobny oprócz grzechu” (nr 8).
W encyklice Dives in misericordia odwołanie się papieża do kultu Najświętszego Serca Chrystusa jako aktu najbardziej odpowiedniego dla uczczenia miłosierdzia, w które Bóg jest bogaty (Ef 2,4), stało się jeszcze jaśniejsze i bardziej bezpośrednie (por. nr 4). Nie można więc wątpić, że przez praktykowanie zarówno kultu liturgicznego, jak i pobożności prywatnej w odniesieniu do Serca Zbawiciela, objawia się równocześnie najbardziej odpowiedni kult miłosierdzia Bożego: adoracja, wdzięczność, naśladowanie. Papież na pewno ma na myśli także kult Najświętszego Serca, gdy mówi o przejawach kultu miłosierdzia Bożego w życiu Kościoła: „Jeśli niektórzy teologowie twierdzą, że miłosierdzie jest największym wśród przymiotów i doskonałości samego Boga, to Biblia, Tradycja i całe życie wiary Ludu Bożego, dostarcza z pewnością swoistego pokrycia dla tego twierdzenia” (nr 13).
Lud Boży w swojej wierze żyje Tradycją bosko-apostolską i patrystyczną, osiągając, pod przewodnictwem pasterzy, wspólnotę życia i miłości z Bogiem (LG 2). Papież dodaje więc: „W sposób szczególny zdaje się Kościół wyznawać miłosierdzie Boga i oddawać mu cześć, zwracając się do Chrystusowego Serca; właśnie bowiem zbliżenie do Chrystusa w tajemnicy Jego Serca pozwala nam zatrzymać się w tym niejako centralnym, a zarazem po ludzku najłatwiej dostępnym punkcie objawienia miłosiernej miłości Ojca, które stanowiło centralną treść mesjańskiego posłannictwa Syna Człowieczego” (nr 13).
W jaki jednak sposób Kościół pierwszorzędnie dostarcza szczególnego świadectwa wiary, adoracji i ufności w miłosierdzie Boże? W odpowiedzi papież nie waha się wskazać na Eucharystię: „Kościół żyje swoim autentycznym życiem, kiedy wyznaje i głosi miłosierdzie – najwspanialszy przymiot Stwórcy i Odkupiciela – i kiedy przybliża do Zbawicielowych zdrojów miłosierdzia, których jest depozytariuszem i szafarzem. Ogromne znaczenie ma w tej dziedzinie stałe rozważanie słowa Bożego, a nade wszystko świadome i dojrzałe uczestnictwo w Eucharystii oraz w sakramencie pokuty i pojednania” (nr 13). Papież nie stawia oczywiście na tym samym poziomie dwóch sakramentów: Eucharystii i pokuty. Jest dla niego wiążące to, co II Sobór Watykański stwierdził w dekrecie Presbyterorum ordinis: „W najświętszej Eucharystii zawiera się bowiem całe dobro duchowe Kościoła” (nr 5).
Nie ulega więc żadnej wątpliwości, że najbardziej wewnętrzna więź między miłującym Sercem Słowa wcielonego i sercem człowieka, które jest już pojednane z Bogiem, urzeczywistnia się w Komunii eucharystycznej. Wtedy rzeczywiście realizuje się najpełniej więź serc: Serca Bożego i serca ludzkiego.
Kult Najświętszego Serca i kult miłosierdzia Bożego nie aktualizują się w najwyższym stopniu, gdy ograniczają się do wiary lub adorowania fizycznego Serca Chrystusa, obecnego prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie, z wszystkimi innymi częściami swojej najświętszej jedności, w Sakramencie Ołtarza. W tym przypadku nie ma szczególnego kultu Serca Chrystusa oraz Jego ludzkiego i boskiego miłosierdzia. Taki kult ma miejsce wtedy, gdy fizyczne Serce Słowa wcielonego jest traktowane jako naturalny – rzeczywisty symbol nieskończonej miłości i miłosierdzia Bożego, jak nauczał papież Leon XIII w encyklice Annum sacrum i jak potwierdził papież Pius XII w encyklice Haurietis aquas. Wówczas ma miejsce kult Eucharystycznego Serca Jezusa, jak został ukazany przez znamienitych teologów i zatwierdzony, pod tym względem, przez papieży.
Oddziaływanie i aktualność kultu Najświętszego Serca Jezusa oraz decydujące znaczenie doktrynalne encykliki Haurietis aquas, która wyznaczyła jego podstawy i wprowadziła na trwałe w życie Kościoła, w dalszym ciągu domagają się rozwijania refleksji teologicznej, będącej dla niego umocnieniem i otwarciem nowych możliwości aktualizowania w życiu wierzących. Ta okoliczność zdecydowała o zorganizowaniu specjalnego sympozjum, które przypomniałoby zasadnicze treści jubileuszowej encykliki oraz wskazało drogę do jej dalszej recepcji w Kościele. Odbyło się ono w Wadowicach w dniach 17-19 listopada 2006 r., w gościnnym klasztorze Księży Pallotynów na Kopcu. Ważną rolę inspirującą dla zorganizowania tego sympozjum odegrały Wspólnoty dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa, które chcąc w autentycznym duchu Kościoła rozwijać swoją działalność oczekują „pomocy” teologicznej. W ramach prac tarnowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Teologicznego podjęliśmy się dostarczenia takiej pomocy, której rezultaty są tutaj opublikowane.