Przyjdę i zabiorę Was do siebie. Rok C. Homilie na niedziele i święta Zobacz większe

Przyjdę i zabiorę Was do siebie. Rok C. Homilie na niedziele i święta

Nowy

ks. Teodor Szarwark

: Biblioteka duszpasterza
: Kazania
: Książki

14,90 zł

Opis

„Przyjdę i zabiorę was do siebie” to ostatnia część cyklu homilii na niedziele i święta. Tytuł zbioru jest zarazem tematem przewodnim zawartych w nim tekstów. Autor wskazuje na sakramenty jako na trudną, ale pewną drogę do domu Ojca.

Więcej informacji

ISBN 978-83-733272-6-9
rok wydania 2009
ilość stron 256
format A5

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

Przyjdę i zabiorę Was do siebie. Rok C. Homilie na niedziele i święta

Przyjdę i zabiorę Was do siebie. Rok C. Homilie na niedziele i święta

Spis treści

I Niedziela Adwentu
Człowiek i świat

II Niedziela Adwentu
Poznać i pokochać człowieka

Adoracja

Uroczystość
Niepokalanego Poczęcia NMP
Niepokalana dla świata i ludzkości

III Niedziela Adwentu
Jan mu było na imię

IV Niedziela Adwentu
Styl życia miarą odpowiedzialności za bliźnich i świat

Uroczystość Narodzenia Pańskiego
Pasterka „Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi”

Uroczystość Narodzenia Pańskiego
„Ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga”

Uroczystość Świętego Szczepana
Kto wytrwa do końca

Uroczystość Świętej Rodziny
W domu Pańskim

Zakończenie Starego Roku
„Zdaj sprawę z twego zarządzania”

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki
Nowy Rok Chcesz pokoju – szanuj życie

II Niedziela po Narodzeniu Pańskim
Modlitwa za bliźnich znakiem odpowiedzialności za nich

Adoracja

Uroczystość Objawienia Pańskiego
„Inną drogą wrócili do swojej ojczyzny”

Niedziela Chrztu Pańskiego
Odpowiedzialność za wiarę bliźniego

II Niedziela Zwykła
Tolerancja a odpowiedzialność za prawdę

III Niedziela Zwykła
Powołanie wychowawcze rodziny

IV Niedziela Zwykła
Odpowiedzialność rodziców za atmosferę domu rodzinnego

Adoracja

Uroczystość Ofiarowania Pańskiego
Gdy dziecko trzeba oddać Bogu

V Niedziela Zwykła
Odpowiedzialność dzieci za atmosferę domu rodzinnego

VI Niedziela Zwykła
Wychowanie do miłości ofiarnej

Środa Popielcowa
Społeczne wartości pokuty

I Niedziela Wielkiego Postu
Odpowiedzialność za trzeźwość narodu

II Niedziela Wielkiego Postu
Przemienienie Pańskie

Adoracja

III Niedziela Wielkiego Postu
Zagrożona czystość

IV Niedziela Wielkiego Postu
Boże zasady etyki seksualnej

V Niedziela Wielkiego Postu
Czystość przedmałżeńska

Wielki Czwartek
Oto wielka tajemnica wiary

Wielki Piątek
Ofiara Krzyża

Niedziela Wielkanocna
Zmartwychwstanie Chrystusa źródłem naszej radości

Poniedziałek Wielkanocny
Przepowiadamy Chrystusa zmartwychwstałego

II Niedziela Wielkanocna
Spotkać Miłosiernego

III Niedziela Wielkanocna
Istotnym warunkiem miłości jest wiara w Boga

IV Niedziela Wielkanocna
Naśladowanie Pasterza

V Niedziela Wielkanocna
Miłość nade wszystko

Uroczystość NMP Królowej Polski
Maryja pod krzyżem narodu

VI Niedziela Wielkanocna
Zachowujcie przykazania

Uroczystość
Wniebowstąpienia Pańskiego Cel naszego życia na ziemi

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego
Rocznica bierzmowania

Uroczystość NMP Matki Kościoła
Światu potrzebna jest matka

Uroczystość Najświętszej Trójcy
Jedność w wielości, wielość w jedności

Adoracja

Uroczystość Bożego Ciała
Upadnij na kolana

VIII Niedziela Zwykła
Drzazga w oku

IX Niedziela Zwykła
Wiara pogańskiego setnika

X Niedziela Zwykła
Młodzieniec z Nain

XI Niedziela Zwykła
Wakacje z Bogiem

XII Niedziela Zwykła
Odpowiedzialność za dziewczynę, chłopca

XIII Niedziela Zwykła
Niegościnni Samarytanie

Uroczystość św. Piotra i Pawła
Kościół Dobrodziejstwem dla Świata

XIV Niedziela Zwykła
Miłość i sprawiedliwość społeczna

Adoracja

XV Niedziela Zwykła
Kultura w miejscach publicznych

XVI Niedziela Zwykła
Ochrona środowiska

XVII Niedziela Zwykła
Ludzka postawa wobec zwierząt


XVIII Niedziela Zwykła
Właściwe podejście do dóbr materialnych

XIX Niedziela Zwykła
Odpowiedzialność za pracę

Adoracja

XX Niedziela Zwykła
Odpowiedzialność za postęp techniczny

Uroczystość Wniebowzięcia NMP
Wniebowzięta zabiega o nasze wniebowzięcie

XXI Niedziela Zwykła
Dziękuję, nie piję

XXII Niedziela Zwykła
Kto się wywyższa

XXIII Niedziela Zwykła
Odpowiedzialność za dane słowo

Adoracja

XXIV Niedziela Zwykła
Troska o stan moralny narodu

XXV Niedziela Zwykła
Bóg czy mamona?

XXVI Niedziela Zwykła
Przejść dobrze przez życie

XXVII Niedziela Zwykła
Służyć z pokorą


XXVIII Niedziela Zwykła
Czy wiara jest potrzebna?

XXIX Niedziela Zwykła
Służba prawdzie

XXX Niedziela Zwykła
Troska o cmentarze

Uroczystość Wszystkich Świętych
Święto zjednoczonych serc z Bogiem i ludźmi

Wspomnienie Wszystkich Wiernych
Zmarłych Chrześcijańska koncepcja śmierci

XXXII Niedziela Zwykła
Odpowiedzialność za rozwój kultury chrześcijańskiej

Adoracja

XXXIII Niedziela Zwykła
W jakim stanie oddamy Bogu świat dany nam w dzierżawę?

Uroczystość Chrystusa Króla
Król życia wiecznego

 

Fragment

I Niedziela Adwentu

Człowiek i świat

Jr 33,14-16; Ps 25; 1 Tes 3,12-4,2; Łk 21,25-28.34-36

Rozpoczynamy dzisiaj nowy rok liturgiczny – nowy etap w budowaniu królestwa Bożego w naszych sercach i w naszym życiu. Realizacja tego zadania wymaga koncentracji naszej uwagi i woli na właściwych kierunkach aktywności człowieka. Zobowiązuje nas do tego Chrystus w dzisiejszej Ewangelii. Mówiąc: „Czuwajcie”, chce skłonić nas do aktywności, chce uświadomić nam, że chrześcijanin ma zmierzać do życia wiecznego, do udziału w Bożym, wiecznym szczęściu poprzez zaangażowanie się w doczesność i przekształcanie rzeczywistości ziemskiej zgodnie z odwiecznym planem Bożym.
Jaka jest więc – zgodnie z nauką Bożą – powinność człowieka w świecie? Czy człowiek ma obowiązek zajmować się sprawami doczesnymi, czy też ma skoncentrować się na oczekiwaniu na niebo, lekceważąc otaczający go świat?
Co mówi Pan Bóg? W Piśmie Świętym czytamy: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego nam, aby panował nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem i nad całą ziemią” (Rdz 1,26). Gdy zaś stworzył mężczyznę i niewiastę „błogosławił im, mówiąc do nich: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną” (Rdz 1,28).
Słowa Boże: „aby panował” i „abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną” – są wyraźnym wezwaniem do aktywności ziemskiej, do zajęcia się sprawami doczesnymi. Słowa – „a co mnie to obchodzi” – nie mogą więc być ani przez chwilę programem życia człowieka wierzącego.
Widzimy więc, że najgłębszą podstawą aktywności ludzkiej jest biblijna prawda o człowieku jako „obrazie Boga”. Obraz Boży w człowieku wyraża się w jego wolności, tkwiącej w umyśle i woli człowieka, w panowaniu nad wszelkim stworzeniem, w zdolności twórczej. Dzięki podobieństwu do Boga człowiek wznosi się ponad materię i przyrodę. Jest jej panem i potrafi, a nawet powinien, ją udoskonalać. Z tej racji Sobór Watykański II uczy: „Człowiek stworzony na obraz Boga otrzymał polecenie, aby rządził światem, posługując się sprawiedliwością, podporządkowując sobie ziemię ze wszystkim, co na niej i w niej jest” (KDK 34).
Wieloraką aktywność człowieka w świecie Sobór określa mianem „kontynuacji i rozwijania dzieła Stwórcy” (KDK 34). A zatem jest nią cała praca ludzka, a nie tylko jej szczególne i wyjątkowo twórcze działanie. W jego zakres wchodzi zarówno działanie artystyczne czy naukowe, jak i wychowanie dzieci, zarówno praca w warsztacie czy na roli, jak i działalność społeczna czy polityczna – każda aktywność, której celem jest dobro wspólnoty ludzkiej.
Nie ma w tym żadnej rywalizacji z Bogiem, bo Bóg z miłości powołując ludzi do istnienia, chciał uczynić z nich prawdziwych „stwórców”, godnych tego imienia. Dlatego z ust Pawła VI z okazji lotu Apolla XIV na Księżyc świat usłyszał pochwałę wielkości człowieka: „Chwała człowiekowi. Chwała myśli. Chwała nauce. Chwała człowiekowi – królowi ziemi,
a teraz także księciu nieba. Cześć żywej istocie noszącej w sobie odbicie oblicza Boga”.
Wezwanie do aktywności i twórczości, zapisane w Piśmie Świętym oraz głęboko wyciśnięte w samej naturze człowieka, zobowiązuje nas do wzięcia odpowiedzialności za losy własne i świata. Człowiek został obdarzony rozumem, dlatego zawsze powinien się nim posługiwać w zarządzaniu światem, który Bóg dał mu w posiadanie. Jesteśmy bowiem „panami stworzenia”, mamy władzę nad światem stworzonym, dlatego musimy dobrze zrozumieć treść nakazu: „aby panował”. Wyczuwamy doskonale, że panować nad czymś lub nad kimś wcale nie oznacza „być tyranem”, wykorzystywać, egoistycznie sobie podporządkowywać. Przeciwnie, panować – to znaczy troszczyć się, chronić, opiekować się, dbać o rozwój i lepsze warunki – jednym słowem: być odpowiedzialnym za czyjeś dobro. Wskazuje na to Chrystus, gdy uczy, że „przełożony niech będzie między wami jako sługa” (Łk 22,26). Podobną myśl zawiera pouczenie św. Pawła, który nakazuje mężom, aby troszczyli się o dobro swoich żon z taką ofiarną miłością,
z jaką Chrystus zabiega o zbawienie Ludu Bożego (Ef 5,22-27).
Rozumiemy więc, że panować nad światem to znaczy podejmować wysiłki, aby świat i życie stawały się lepsze i coraz bardziej odpowiadały godności człowieka, a mówiąc językiem teologów – podejmować wysiłki, „by w dziejach świata spełniał się zamysł Boży” (KDK 34).
Ten zamysł Boży dotyczy – najogólniej rzecz ujmując – dwóch spraw: wprowadzenia rozumnego ładu w „świat materii” oraz wprowadzenia ładu rozumnego w „świat ludzki”. Każdy człowiek wierzący, mający sukcesy, a więc: lekarz, stolarz, dziennikarz – pracuje na właściwy obraz Kościoła. W ten sposób zaprzecza sądom, że Kościół w chwilach próby stać jedynie na modlitwę Pod Twoją Obronę.
Nakaz: „aby panował” dotyczy najpierw świata rzeczy. Mamy obowiązek zajmowania się wszystkimi sprawami, które swój bezpośredni cel znajdują w świecie widzialnym, ziemskim, zmiennym i przemijającym. Ład w tej dziedzinie wprowadzamy przez pracę, dzięki której podporządkowujemy sobie świat, zdobywamy władzę nad przyrodą, a zarazem uniezależniamy się od niej, pomnażamy dobra kulturalne w aspekcie materialnym i duchowym.
Nakaz: „aby panował” dotyczy również świata ludzi. W tym względzie mamy równie ważne i trudne zadanie do wypełnienia. Zawarte jest ono w pragnieniu Chrystusa, aby cała ludzkość stanowiła jedność odzwierciedlającą jedność Boga – Trójcy (J 17,11). Musimy więc przyczyniać się do rozwiązywania problemów społecznych, i musimy robić to w duchu miłości.
Autor natchniony, mówiąc o dziełach dokonanych przez Stwórcę, powtarza niby refren słowa: „I widział Bóg, że to, co uczynił, było dobre” (Rdz 1,10.12). Jeżeli chcemy, aby i nasze działanie w świecie było dobre, starajmy się o to, aby było ono rozumne i przewidujące, by naszej pracy towarzyszyło poczucie odpowiedzialności za to, co robimy i za tych ludzi, dla których i z którymi się trudzimy.
I pamiętajmy jeszcze o jednej rzeczy: jeśli w urzędzie wisi krzyż, a pracownice i pracownicy są tacy sami, jak byli za czasów komunistycznych, i tak jak wtedy traktują petentów, to należałoby im powiedzieć: Moi drodzy urzędnicy: Zdejmijcie krzyż, bo to naprawdę jest profanacja. Co więcej, nawet nie mów, że wierzysz w Boga i w Jezusa Chrystusa. Nikt cię o to przecież nie pyta. Ludzie natomiast chcieliby wiedzieć, czy ty wierzysz w uczciwość? Otóż w swojej pracy staraj się wykazać, że w nią wierzysz całym swoim życiem i tak też postępuj, a wtedy staniesz się prawdziwym współpracownikiem Boga Stwórcy!