SŁOWO NA DROGĘ. Rozważania wielkopostne Homilie na niedziele i święta Kazania pasyjne. Część 2. Rok A Zobacz większe

SŁOWO NA DROGĘ. Rozważania wielkopostne Homilie na niedziele i święta Kazania pasyjne. Część 2. Rok A

Nowy

ks. Piotr Łabuda

: Biblioteka duszpasterza
: Homiletyka
: Książki

16,50 zł

Opis

Obecna część Słowa na drogę obejmuje rozważania na Wielki Post, homilie na niedziele i święta na Wielki Post i okres wielkanocny – począwszy od Środy Popielcowej, a skończywszy na uroczystości Wniebowstąpienia Pańskiego – oraz kazania pasyjne głoszone podczas nabożeństwa gorzkich żali. Autorami materiałów homiletycznych są jak zwykle cenieni za swój kunszt kaznodzieje: tym razem swoimi refleksami zechcieli się podzielić ks. Robert Kantor i ks. Jacek Słowik

Więcej informacji

ISBN 978-83-733254-4-9
rok wydania 2008
ilość stron 200
format A5

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

SŁOWO NA DROGĘ. Rozważania wielkopostne Homilie na niedziele i święta Kazania pasyjne. Część 2. Rok A

SŁOWO NA DROGĘ. Rozważania wielkopostne Homilie na niedziele i święta Kazania pasyjne. Część 2. Rok A

Spis treści

Słowo wstępne

Rozważania na Wielki Post Ks. Jacek Słowik
Czwartek po Popielcu
Piątek po Popielcu
Sobota po Popielcu

Tydzień po I Niedzieli Wielkiego Postu
Poniedziałek
Wtorek
Środa
Czwartek
Piątek
Sobota

Tydzień po II Niedzieli Wielkiego Postu
Poniedziałek
Wtorek
Środa
Czwartek
Piątek
Sobota

Tydzień po III Niedzieli Wielkiego Postu
Poniedziałek
Wtorek
Środa
Czwartek
Piątek
Sobota

Tydzień po IV Niedzieli Wielkiego Postu
Poniedziałek
Wtorek
Środa
Czwartek
Piątek
Sobota

Tydzień po V Niedzieli Wielkiego Postu
Poniedziałek
Wtorek
Środa
Czwartek
Piątek
Sobota


Wielki Tydzień
Poniedziałek
Wtorek
Środa

Homilie na niedziele i święta Ks. Jacek Słowik

Środa Popielcowa
I Niedziela Wielkiego Postu
II Niedziela Wielkiego Postu
III Niedziela Wielkiego Postu
IV Niedziela Wielkiego Postu
V Niedziela Wielkiego Postu

Wielki Czwartek

Wielki Piątek

Niedziela Wielkanocna

Poniedziałek Wielkanocny
II Niedziela Wielkanocna
III Niedziela Wielkanocna
IV Niedziela Wielkanocna
V Niedziela Wielkanocna

Uroczystość NMP Królowej Polski
VI Niedziela Wielkanocna
VII Niedziela Wielkanocna – Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Kazania pasyjne Ks. Robert Kantor
1. „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,24)
2. „Dziś ze Mną będziesz w raju” (Łk 23,43)
3. „Niewiasto, oto syn Twój”, synu, „oto Matka twoja” (J 19,26-27)
4. „Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mt 27,46)
5. „Pragnę” (J 19,28)
6. „Wykonało się!” (J 19,30)
7. „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego” (Łk 23,46)
 

Fragment

Czwartek po Popielcu

„Cóż za korzyść ma człowiek,
jeśli cały świat zyskał?” (Łk 9,25)

Pwt 30,15-20; Ps 1,1.6; Łk 9,22-25

Ewangelia przynosi fundamentalne kryterium oceny rzeczywistości, podstawową zasadę wartościowania, którą Chrystus pozostawił nam do stosowania. Jezus pyta: „Cóż za korzyść ma człowiek jeśli cały świat zyskał a siebie zatraci lub szkodę poniesie?” (Łk 9,25). Zatem potwierdza biblijną zasadę, podaną przez psalmistę, stwierdzającego: „Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych i w prawie pańskim upodobał sobie” (Ps 1,1). Podejście do każdej rzeczy, działania i zachowania wedle kryterium, jakim jest Boże prawo, stanowi warunek szczęścia. Jest, ono bowiem zgodne z naturą człowieka, dziecka Bożego, powołanego do udziału w życiu samego Boga. Zrozumienie owej prostej konieczności zapisanej w ludzkiej naturze znamionuje dojrzałą wiarę i dojrzałe człowieczeństwo. Tymczasem potoczna choćby obserwacja codzienności pozwala wysnuć wniosek, iż wielu ludzi całkowicie lekceważy przestrogę Jezusa, koncentrując się wyłącznie na zdobywaniu możliwie największej cząstki tego świata. Troszcząc się wyłącznie o majątek, wygody, zaszczyty, tytuły, nowe zakresy władzy, oznaki popularności, uznania, znaczenia tracą z myślowego horyzontu zasadę Jezusa: „Cóż za korzyść ma człowiek, jeśli cały świat zyskał?” (Łk 9,25). Mając przed oczyma materialne, wymierne i namacalne dowody swoich osiągnięć nie odczuwają już potrzeby troski o stan duszy, o ten zasadniczy wymiar własnego człowieczeństwa. Bywa, iż uczestnicząc w nieustannych zawodach o zdobycie pierwszego miejsca, zatracają całkowicie rozsądek. Mają świadomość, że rozpoczął się Wielki Post, ale kolejne wezwania do nawrócenia i pojednania się z Bogiem pozostawią bez odpowiedzi. Będą trwać w grzechu, bo im z tym wygodnie.
Cóż bowiem może im zaoferować Bóg? Radość czystego sumienia? Światło płynące z modlitwy? Moc płynącą z sakramentów? Roztropność w różnych sytuacjach, którą daje Ewangelia? Długotrwałe zaniedbywanie potrzeb duszy sprawia, iż człowiek przestaje sobie zdawać sprawę z tego, jak wiele traci. Zbytnio przytępił już wrażliwość na piękno, dobro, prawdę, sprawiedliwość i miłość. Utrwaliło się w nim przekonanie, iż wartości to mrzonki, ułuda, a rzeczywiste znaczenie posiada tylko to, co zapewnia wygodę, wysoki standard, co nie wymaga myślenia i zmagania się z sumieniem. Ceni to wszystko, co ma mu zapewnić szczęście, bez konieczności podejmowania wysiłku wiary. Wszakże to właśnie jest iluzja: doczesność nie jest mu bowiem w stanie zapewnić najważniejszego: pełnego, prawdziwego, niekończącego się szczęścia w wieczności. Bo takie, człowiekowi, który jest dzieckiem Bożym, może dać tylko ścisła więź z Jego Stwórcą i Ojcem: z Bogiem.
„Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia” (2 Kor 6,2). Nigdy nie jest za późno na podjęcie nawrócenia, choćby stępienie wrażliwości na Boga było znaczne. Oto teraz czas na podjecie wielkopostnej pokuty, która „jest ściśle połączona
z pojednaniem, ponieważ pojednanie się z Bogiem, z sobą samym i z innymi zakłada pokonanie radykalnego rozdarcia, którym jest grzech; dokonuje się to jedynie poprzez wewnętrzną przemianę, czyli nawrócenie, które owocuje w życiu poprzez uczynki pokutne” (PR 4).