CHRZEŚCIJANIN CZŁOWIEK CHRYSTUSOWY Zobacz większe

CHRZEŚCIJANIN CZŁOWIEK CHRYSTUSOWY

Nowy

ks. Jan Mikulski

: Książki

20,00 zł

Opis

Książka ta jest zbiorem refleksji biblijnych, napisanych w oparciu o słowo Boże głoszone w okresie od pierwszej części roku liturgicznego do czwartej niedzieli okresu zwykłego. Nie ma ona charakteru udokumentowanego naukowo opracowania egzegetycznego. Pozostaje raczej w konwencji rozważań mających formę dzielenia się słowem Bożym, słyszanym w liturgii Kościoła w odpowiednie dni danego okresu. Jest zatem odpowiednia dla każdego, kto na co dzień chce poznawać i żyć słowem Boga.

Więcej informacji

ISBN 978-83-733254-2-5
rok wydania 2008
ilość stron 260
format A5

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

CHRZEŚCIJANIN CZŁOWIEK CHRYSTUSOWY

CHRZEŚCIJANIN CZŁOWIEK CHRYSTUSOWY

Spis treści

WPROWADZENIE

Część I
Święty czas Adwentu

Rozdział 1 Przychodzi Bóg, który jest miłością
1. 1 Zaproszenie na drogę wiary
(Iz 2,1-5; Ps 122; Mt 8,5-11)
1. 2 Życie poddane Duchowi Świętemu
(Iz 11,1-10; Ps 72; Łk 10,21-24)
1. 3 Bóg troszczy się o człowieka
(Iz 25,6-10a; Ps 23; Mt 15,29-37)
1. 4 Budować życie na skale
(Iz 26,1-6; Ps 118; Mt 7,21. 24-27)
1. 5 Pan jest naszą światłością
(Iz 29,17-24; Ps 27; Mt 9,27-31)
1. 6 Bóg jest miłością
(Iz 30, 19-21. 23-26; Ps 147;
Mt 9,35-10, 1. 5. 6-8)

Rozdział 2 Przygotowanie drogi dla Pana
2. 1 Chrystus uzdrawia duszę i ciało
(Iz 35,1-10; Ps 85; Łk 5,17-26)
2. 2 Pan jest dobrym Pasterzem
(Iz 40, 1-11; Ps 96; Mt 18,12-14)
2. 3 Chrystus pokrzepia utrudzonych
(Iz 40,25-31; Ps 103; Mt 11,28-30)
2. 4 Posłannictwo Eliasza i Jana Chrzciciela
(Iz 41,13-20; Ps 145; Mt 11,11-15)
2. 5 Błogosławione posłuszeństwo
(Iz 48,17-19; Ps 1; Mt 11,16-19)
2. 6 Eliasz – prorok jak ogień
(Syr 48,1-4. 9-11; Ps 80; Mt 17,10-13)

Rozdział 3 Wezwanie do radości w Panu
3. 1 Wschodzi Gwiazda z Jakuba
(Lb 24,2-7. 15-17a; Ps 25; Mt 21,23-27)
3. 2 Bóg zbawia ludzi pokornych
(So 3,1-2. 9-13; Ps 34; Mt 21,28-32)
3. 3 W Chrystusie spełniają się zapowiedzi proroków
(Iz 45,6b-8. 18. 21b-25; Ps 85; Łk 7,18b-23)
3. 4 Bóg wyznaje nam swoją miłość
(Iz 54,1-10; Ps 30; Łk 7,24-30)
3. 5 Powszechny charakter zbawienia
(Iz 56,1-3a. 6-8; Ps 67; J 5,33-36)

Rozdział 4 Chrześcijanin świadkiem Jezusa Chrystusa
4. 1 Rodowód Jezusa Chrystusa – 17 grudnia
(Rdz 49,2. 8-10; Ps 72; Mt 1,1-17)
4. 2 Pan naszą sprawiedliwością – 18 grudnia
(Jr 23,5-8; Ps 72; Mt 1,18-24)
4. 3 Jesteśmy pomocnikami Boga
w dziele zbawienia – 19 grudnia
(Sdz 13,2-7. 24-25a; Ps 71; Łk 1,5-25)
4. 4 Oto ja służebnica Pańska – 20 grudnia
(Iz 7,10-14; Ps 24; Łk 1,26-38)
4. 5 Postawa wiary daje radość – 21 grudnia
(So 3,14-18a; Ps 33; Łk 1,39-45)
4.6 Potrzeba dziękczynienia i uwielbienia – 22 grudnia
(1 Sm 1,24-28; 1 Sm 2,1-4. 4-5. 6-8; Łk 1,46-56)
4. 7 Zbawca przychodzi do swojej świątyni – 23 grudnia
(Ml 3,1-4; 4,5-6; Ps 25; Łk 1,57-66)
4. 8 Królestwo Boże trwa wiecznie – 24 grudnia
(2 Sm 7,1-5. 8b-12. 14a. 16; Ps 89; Łk 1,67-79)

Podsumowanie

Część II
Tajemnica zwykłego czasu

Rozdział 1 Istota chrześcijańskiego powołania
1. 1 Zaproszenie na drogę życia chrześcijańskiego
– Chrzest Pański
(Iz 42,1-4. 6-7; Dz 10,34-38; Mk 1,6b-11)
1.1.1 Chrześcijanin dzieckiem
umiłowanym przez Ojca
1.1.2 Chrześcijanin naśladowcą Chrystusa Sługi
1.1.3 Chrześcijanin wezwany
do roli Jana Chrzciciela
1.2 Podstawowe zadania chrześcijanina –
2 niedziela zwykła
1.2.1 Chrześcijanin wezwany
do oblubieńczej więzi z Chrystusem
(Iz 62,1-5; 1 Kor 12,4-11; J 2,1-12)
1.2.2 Chrześcijanin świadkiem Jezusa Chrystusa
(Iz 49,3. 5-6; 1 Kor 1,1-3; J 1,29-34)
1.2.3 Chrześcijanin apostołem Jezusa Chrystusa
(1 Sm 3,3b-10. 19;
1 Kor 6,13c-15a. 17-20; J 1,35-42)
1.3 Posługa na rzecz jedności Kościoła –
3 niedziela zwykła
1.3.1 Chrześcijanin pełni misję Chrystusa
(Iz 8,23-9,3; 1 Kor 1,10-13; Mt 4,12-23)
1.3.2 Chrześcijanin apostołem nawrócenia wszystkich narodów
(Jon 3,1-5. 10; 1 Kor 7,29-31; Mk 1,14-20)
1.3.3 Chrześcijanie tworzą Mistyczne Ciało Chrystusa
(Ne 8,1-4a. 5-6. 8-10;
1 Kor 12,12-30; Łk 1,1-4. 4,14-21)
1.4 Troska o rozwój Królestwa Bożego –
4 niedziela zwykła
1.4.1 Postawa chrześcijańskiej pokory
(So 2,3. 3,12-13; 1 Kor 1,26-31; Mt 5,1-12)
1.4.2 Uczestnictwo chrześcijanina w prorockiej misji Chrystusa
(Pwt 18,15-20; 1 Kor 7,32-35; Mk 1,21-28)
1.4.3 Chrześcijanin prorokiem w swojej ojczyźnie
(Jr 1,4-5. 17-19; 1 Kor 12,31-13,13; Łk 4,21-30)
1.5 Odpowiedź na Boże powołanie
– 5 niedziela zwykła
1.5.1 Świadectwo chrześcijańskiej miłości
(Iz 58,7-10; 1 Kor 2,1-5; Mt 5,13-16)
1.5.2 Obowiązek głoszenia Ewangelii
(Job 7,1-4. 6-7; 1 Kor 9,16-19. 22-23; Mk 1,29-39)
1.5.3 Różne drogi Bożego powołania
(Iz 6,1-2a. 3-8; 1 Kor 15,1-11; Łk 5,1-11)
1.6 Radość królestwa Bożego – 6 niedziela zwykła
1.6.1 Radość zachowania Bożego prawa
(Syr 15,15-20; 1 Kor 2,6-10; Mt 5,17-37)
1.6.2 Radość w oddawaniu Bogu chwały
(Kpł 13,1-2. 45-46; 1 Kor 10,31-11,1; Mk 1,40-45)
1.6.3 Tajemnica ludzkiego szczęścia
(Jr 17,5-8; 1 Kor 15,12. 16-20; Łk 6,17. 20-26)
1.7 Chrześcijanin obrazem żyjącego Boga
– 7 niedziela zwykła
1.7.1 Chrześcijanin znakiem świętości Boga
(Iz 49,14-15; 1 Kor 4,1-5; Mt 6,24-34)
1.7.2 Chrześcijanin odblaskiem odwiecznej nowości
(Iz 43,18-19. 21-22. 24-25;
2 Krl 1,18-22; Mk 2,1-12)
1.7.3 Chrześcijanin człowiekiem wiernym,
miłosiernym i sprawiedliwym
(1 Sm 26,2. 7-9. 12-13. 22-23;
1 Kor 15,45-49; Łk 6,27-38)

Rozdział 2 Tajemnica Bożej miłości
2.1 Odwieczny plan Bożej miłości
– 8 niedziela zwykła
2.1.1 Boża opatrzność i miłość nieskończona
(Iz 49,14-15; 1 Kor 4,1-5; Mt 6,24-34)
2.1.2 Oblubieńcza miłość Boga do ludzi
(Oz 2,16. 17b. 21-22; 2 Kor 3,1b-6; Mk 2,18-22)
2.1.3 Konieczność poznania siebie i bliźnich
(Syr 27,4-7; 1 Kor 15,54b-58; Łk 6,39-45)
2.2 Słowo Boże w służbie ludzkiego szczęścia
– 9 niedziela zwykła
2.2.1 Radość pełnienia woli Bożej
(Pwt 11,18. 26-28; Rz 3,21-25a. 28; Mt 7,21-27)
2.2.2 Świętowanie dnia Pańskiego
(Pwt 5,12-15; 2 Kor 4,6-11; Mk 2,23-3,6)
2.2.3 Ewangelia dobrą nowiną dla wszystkich
(1 Krl 8,41-43; Ga 1,1-2. 6-10; Łk 7,1-10)
2.3 Tajemnica Bożego zbawienia
– 10 niedziela zwykła
2.3.1 Bóg przychodzi do grzeszników
(Oz 6,3-6; Rz 4,18-25; Mt 9,9-13)
2.3.2 Bóg daje obietnicę zbawienia
(Rdz 3,9-15; 2 Kor 4,13 – 5,1; Mk 3,20-35)
2.3.3 Bóg nawiedza swój lud
(1 Krl 17,17-24; Ga 1,11-19; Łk 7,11-17)
2.4 Tajemnica Bożej sprawiedliwości
– 11 niedziela zwykła
2.4.1 Usprawiedliwienie darem dla grzeszników
(Wj 19,1-6a; Rz 5,6-11; Mt 9,36 – 10,8)
2.4.2 Ekonomia duchowego rozwoju człowieka
(Ez 17,22-24; 2 Kor 5,6-10; Mk 4,26-34)
2.4.3 Usprawiedliwienie przez wiarę i miłość
(2 Sm 12,1. 7-10. 13; Ga 2,16. 19-21; Łk 7,36-8,3)
2.5 Moc Boga w życiu chrześcijanina
– 12 niedziela zwykła
2.5.1 Bóg okazuje moc tym, którzy Go słuchają
(Jr 20, 10-13; Rz 5,12-15; Mt 10,26-33)
2.5.2 Chrześcijanin uczestnikiem mocy Boga
(Job 38,1. 8-11; 2 Kor 5,14-17; Mk 4,35-41)
2.5.3 Chrześcijanin naśladuje Chrystusa ukrzyżowanego
(Za 12,10-11; Ga 3,26-29; Łk 9,18-24)

Rozdział 3 Błogosławione owoce życia chrześcijańskiego
3.1 Życie w Duchu Świętym – 13 niedziela zwykła
3.1.1 Bóg daje nowe życie
(2 Krl 4,8-11. 14-16a; Rz 6,3-4. 8-11; Mt 10 37-42)
3.1.2 Dzielenie się owocami wiary z potrzebującymi
(Mdr 1,13-15; 2,23-24;
2 Kor 8,7. 9. 13-15; Mk 5,21-43)
3.1.3 Tajemnica Bożej wolności
(1Krl 19,16. 19-21; Ga 5,1. 13-18); Łk 9,51-62)
3.2 Pokój ludziom dobrej woli
– 14 niedziela zwykła
3.2.1 Przyjdźcie do Mnie wszyscy
(Za 9,9-10; Rz 8,9. 11-13; Mt 11,25-30)
3.2.2 Moc w słabości się doskonali
(Ez 2,2-5; 2 Kor 12,7-10; Mk 6,1-6)
3.2.3 Posługa na rzecz pokoju
(Iz 66,10-14c; Ga 6,14-18; Łk 10, 1-12. 17-20)
3.3 Udział w zbawczym planie Boga
– 15 niedziela zwykła
3.3.1 Uczestnictwo w wolności i chwale dzieci Bożych
(Iz 55,10-11; Rz 8,18-23; Mt 13,1-23)
3.3.2 Przeznaczenie do chwały Bożego majestatu
(Am 7,12-15; Ef 1,3-14; Mk 6,7-13)
3.3.3 Uczestnictwo w darze jedności i pokoju
(Pwt 30, 10-14; Kol 1,15-20; Łk 10,25-37)
3.4 Udział w Bożej potędze – 16 niedziela zwykła
3.4.1 Boża moc – siłą sprawiedliwych
(Mdr 12,13. 16-19; Rz 8,26-27; Mt 13,24-43)
3.4.2 Jezus Chrystus jest dobrym pasterzem
(Jr 23,1-6; Ef 2,13-18; Mk 6,30-34)
3.4.3 Tajemnica Bożego nawiedzenia
(Rdz 18,1-10a; Kol 1,24-28; Łk 10,38-42)
3.5 Rzeczy przemijające i dobra wieczne
– 17 niedziela zwykła
3.5.1 Tajemnica Bożego skarbu
(1 Krl 3,5. 7-12; Rz 8,28-30; Mt 13,44-52)
3.5.2 Obfitość Bożego Pokarmu
(2 Krl 4,42-44; Ef 4,1-6; J 6,1-15)
3.5.3 Moc wytrwałej modlitwy
(Rdz 18,10-21. 23-32; Kol 2,12-14; Łk 11,1-13)

Podsumowanie

Zakończenie

Wykaz skrótów

Bibliografia
1 Źródła
2. Opracowania
 

Fragment

Część I
Święty czas Adwentu

„Misja Chrystusa Odkupiciela, powierzona Kościołowi, nie została jeszcze bynajmniej wypełniona do końca. Gdy u schyłku drugiego tysiąclecia od Jego przyjścia obejmujemy spojrzeniem ludzkość, przekonujemy się, że misja Kościoła dopiero się rozpoczyna i że w jej służbie musimy zaangażować wszystkie nasze siły. To Duch Święty przynagla do głoszenia wielkich dzieł Bożych: Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! (1 Kor 9,16). W imieniu całego Kościoła muszę powtórzyć to wołanie św. Pawła”. Takimi słowami Jan Paweł II rozpoczął swoją encyklikę Redemptoris Missio. Przypominają one o podstawowej misji Kościoła, jaką jest głoszenie Ewangelii wszystkim ludziom na całym świecie, gdyż wielu jest takich, którzy jeszcze nie usłyszeli Dobrej Nowiny o Jezusie Chrystusie i o Jego zbawczym dziele. Wielu ludzi nie doświadczyło jeszcze Bożej miłości i dlatego szukają oni szczęścia na własnych drogach, bardzo często ulegając pokusie grzesznej przyjemności.
Na drodze swojego nawrócenia, człowiek potrzebuje najpierw ewangelizacji, czyli takiego działania Kościoła, które doprowadzi go do spotkania z Osobą Jezusa Chrystusa i pozwoli mu włączyć się w rzeczywistość Jego zbawczego dzieła, czyniąc go równocześnie Jego uczniem. Mówiąc bardziej szczegółowo, człowiek potrzebuje nie tylko głoszenia Ewangelii o Jezusie Chrystusie, ale również świadectwa o tym, co On uczynił już w życiu tych, którzy Go poznali i przyjęli do swojego życia jako Zbawiciela i Pana. Człowiek potrzebuje też doświadczenia żywej wspólnoty uczniów Chrystusa, będącej miejscem duchowego rozwoju. Ewangelizacja rozpoczyna się więc od trwania na modlitwie we wspólnocie Kościoła, w postawie ufnego oczekiwania na moc Ducha Świętego, gdyż tylko On może człowieka doprowadzić do nawrócenia, posługując się wiarą i świadectwem chrześcijan. W tej modlitwie ma się dokonać również duchowe rozeznanie co do woli Bożej w podejmowanych działaniach, jako że ewangelizacja nie jest prywatnym dziełem kogokolwiek, ale wyłącznie dziełem Jezusa Chrystusa, które On sam rozpoczął przed dwoma tysiącami lat, a teraz chce go kontynuować poprzez wysiłek swojego Kościoła.
Okres Adwentu, od którego rozpoczyna się zawsze rok liturgiczny, jest nie tyle czasem przygotowania się do Świąt Bożego Narodzenia, co przede wszystkim „godziną”, w której w sposób szczególny nabierają mocy słowa św. Pawła: „Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli. Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła!” (Rz 13,11b-12). Jest to więc dobry czas na przeżycie ewangelizacji, dzięki której łatwiej nam jest żyć „przyzwoicie, jak w jasny dzień: nie w hulankach i pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości” (Rz 13,13). Adwent niesie ze sobą treści ewangelizacyjne, które mogą być wykorzystane przez każdego na drodze tej ewangelizacji, której potrzebujemy przez całe życie. Posługując się obrazem wziętym z gastronomii, możemy powiedzieć, że każdy z nas potrzebuje nieustannego duchowego podgrzewania, gdyż w przeciwnym razie bardzo szybko następuje proces wyziębienia duchowego, co z kolei może nawet doprowadzić do śmierci duchowej. Naczynie zdjęte z gorącej płyty kuchennej bardzo szybko stygnie. Podobnie dzieje się z człowiekiem, który oddalił się od Boga. Gdy zabraknie modlitwy i słuchania Bożego słowa, pojawia się coraz więcej czynów, które są niezgodne z wolą Bożą. To z kolei sprawia, że słabnie coraz bardziej duchowa więź z Bogiem i z innymi ludźmi. Człowiekowi jest coraz trudniej uwierzyć, że jest kochany przez Boga i że tylko On może go bezpiecznie przeprowadzić przez wszystkie trudności życiowe. W takiej sytuacji potrzebny jest powrót do głębszej jedności z Bogiem. Rolę „Bożego pieca”, na którym człowiek mógłby się na nowo rozgrzać, może spełnić dobrze przeżyty okres Adwentu.
Słowo Boże, które słyszymy w liturgii tego okresu, mówi nam zarówno o Bożym planie miłości, którym od wieków jesteśmy wszyscy objęci, jak i o grzechu człowieka, który dotyka wszystkich ludzi. To słowo wskazuje również na Jezusa Chrystusa jako naszego jedynego Zbawiciela i zachęca, aby otworzyć dla Niego serce, nie tylko z okazji zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia, ale ze względu na najwyższe dobro, jakim jest On sam i Jego zbawienie. W kolejnych czterech rozdziałach I części tego opracowania Czytelnik znajdzie refleksję nad Bożym słowem, które jest skierowane do całego Kościoła w poszczególne dni powszednie całego okresu Adwentu. To słowo wzywa przede wszystkim do radosnego oczekiwania na przyjście Pana, który przychodzi, aby zrealizować Boży plan miłości względem każdego człowieka. Rozdział drugi zwróci uwagę na potrzebę prostowania drogi na przyjście Zbawiciela. Ta potrzeba jest uwarunkowana grzesznością każdego człowieka. Rozdział trzeci pozwoli odkryć prawdę o radości, której źródłem jest przychodzący Zbawiciel świata. Wszyscy, którzy Go przyjmą do swojego życia, będą uczestniczyć w wielkim szczęściu, które jest udziałem zbawionych w niebie. Rozdział czwarty zawiera refleksję nad słowem Bożym głoszonym w drugiej części Adwentu, czyli w dniach od 17 do 24 grudnia. Jest w nim zawarte wezwanie do dawania świadectwa o Jezusie Chrystusie, który przychodzi do nas jako Pan i Zbawiciel.