Obniżka! KRĄG BIBLIJNY Zeszyt spotkań 8. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte.  ... Zobacz większe

KRĄG BIBLIJNY Zeszyt spotkań 8. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte. ...

Nowy

ks. Piotr Łabuda (red.)

: Krąg Biblijny
: Biblistyka
: Książki

11,20 zł

-20%

14,00 zł

Opis

Zeszyt 8 „Kręgu Biblijnego” składa się – podobnie jak poprzednie – z dwóch części. Pierwsza obejmuje propozycje cotygodniowych spotkań na kolejne trzy miesiące. Druga część zawiera trzy artykuły: pierwszy kontynuuje prezentację Galilei, drugi stanowi wprowadzenie do Księgi Liczb, a trzeci to dalsza opowieść o św. Pawle. Dopełnieniem zeszytu jest płyta CD ze zdjęciami z Nazaretu, Ein Karem oraz Betlejem.

Więcej informacji

ISBN 978-83-733265-5-2
rok wydania 2008
ilość stron 132
format B5

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

KRĄG BIBLIJNY Zeszyt spotkań 8. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte.  ...

KRĄG BIBLIJNY Zeszyt spotkań 8. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte. ...

Spis treści

„Otworzyć skarbiec biblijny”
– Ks. prof. dr hab. Henryk Witczyk

Mocą zwiastowania ku narodzeniu
– Ks. dr Piotr Łabuda


SPOTKANIA Z BIBLIĄ

Ks. dr Tomasz Siemieniec
1. CZUWAJCIE (MK 13,33-37)
Nie zmarnować szansy na zbawienie

2. POCZĄTKI EWANGELII (MK 1,1-8)
Poznawać Pismo Święte to poznawać Jezusa

3. WYZNAWAĆ, A NIE ZAPRZECZAĆ (J 1,6-8.19-28)
Chrześcijanin jako świadek

4. SŁUŻEBNICA PAŃSKA (ŁK 1,26-38)
Odpowiedź na Boże wezwanie

Ks. mgr lic. Jan Jacek Stefanów

5. RODZINA Z NAZARETU
– POCHODZENIE I PRZEZNACZENIE MESJASZA (ŁK 2,22-40)
Na kogo wyrosną nasze dzieci?

6. SŁOWO STAŁO SIĘ CIAŁEM (J 1,1-18)
Powołani do dialogu z Bogiem i ze światem

7. CHRZEST PAŃSKI (MK 1,6-11)
Nadzieja płynąca z naszego chrztu

8. PIERWSI UCZNIOWIE (J 1,35-42)
Jedność w różnorodności

9. PRAWDZIWI WYZNAWCY BOGA (MK 1,14-20)
Powołani do wspólnoty królestwa Bożego


Ks. dr hab. Michał Bednarz
10. JEZUS ROZPOCZYNA MISJĘ MIŁOŚCI
W POSŁUSZEŃSTWIE OJCU (MK 1,21-28)
Jezus źródłem świętości

11. JEZUS UZDROWICIELEM (MK 1,29-39)
„Cierpienie jest w świecie również po to, aby wyzwolić w nas miłość, ów hojny i bezinteresowny dar z własnego «ja» na rzecz tych, których dotyka cierpienie” (Jan Paweł II)

12. UZDROWIENIE TRĘDOWATEGO (MK 1,40-45)
Bóg nigdy nie zostawia w nieszczęściu człowieka, który się do Niego zwraca

13. JEZUS UZDRAWIA PARALITYKA I UWALNIA OD GRZECHU (MK 2,1-12)
Czy naprawdę dzisiaj nie zdarzają się cuda?


POZNAWAĆ BIBLIĘ

I. Wprowadzenie do Pisma Świętego – dr hab. Krzysztof Mielcarek
Geografia i archeologia Ziemi Świętej – Galilea, cz. II

II. Stary Testament – ks. dr hab. prof. KUL Mirosław Stanisław Wróbel
Księga Liczb – nazwa, treść i orędzie teologiczne
Motywy z Księgi Liczb w ujęciu Ewangelii św. Jana

III. Nowy Testament – ks. dr Piotr Łabuda
Aby poznać Pawła Apostoła, cz. II
Od Tarsu przez Damaszek po lata nieznane

 

Fragment

1. Przebaczenie ponad wszystko (Mt 18,15-20)
Troszczyć się o najsłabszych

Omówienie fragmentu
Po swoim cudownym przemienieniu, którego dokonał wobec garstki najbliższych uczniów, Jezus podejmuje decyzję o udaniu się do Jerozolimy, gdzie, jak to sam wielokrotnie zapowiadał, czeka Go niechybna śmierć. W tym ostatnim etapie swojej działalności Jezus poświęca szczególnie wiele czasu na formację uczniów. Całe to Jego nauczanie i wskazówki, odnoszące się głównie do życia wspólnotowego uczniów Jezusa, ewangelista Mateusz zebrał w rozdziałach 16-20 swojej Ewangelii. Rozdział osiemnasty, z którego pochodzi rozważany przez nas dzisiaj tekst (Mt 18,15-20) – zawiera cztery mowy Jezusa skierowane do Piotra i pozostałych uczniów; dotyczyły one relacji we wspólnocie. Dwa pytania – jedno, stawiane przez uczniów (Mt 18,1), i drugie, zadane Jezusowi przez Piotra (Mt 18,21) – wyznaczają dwie części tego rozdziału. W pierwszej z nich (Mt 18,1-20) szczególny nacisk położony jest na potrzebę troski o „najmniejszych” oraz szukania harmonii i praktykowania miłosierdzia, druga część natomiast (Mt 18,21-35), motywuje do praktykowania przebaczenia pośród członków wspólnoty. Rozważany przez nas tekst usytuowany jest w pierwszej części, skoncentrowanej na trosce o najmniejszych. W odpowiedzi na pytanie uczniów: „Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?” (Mt 18,1) – Jezus wskazuje na tych, którzy powszechnie uważani są „najmniejszych”: dzieci (Mt 18,3), słabych w wierze (18,6) i grzeszników (18,10.14). Jezus daje do zrozumienia swoim uczniom, że powinni nie tyle rywalizować o znaczenie we wspólnocie, ile raczej się prześcigać w trosce o tych „najmniejszych”, którzy według kryteriów królestwa Bożego są najważniejsi. W tym też kontekście należy odczytywać rozważany przez nas tekst – jako zwieńczenie i podsumowanie nauczania o potrzebie troski o najmniejszych.
Punktem wyjścia, rdzeniem, rozważanego dzisiaj tekstu, są słowa Jezusa, przytaczane najprawdopodobniej w ich wersji oryginalnej w Ewangelii Łukasza: „Jeżeli twój brat zawini, upomnij go, a jeżeli się opamięta, przebacz mu” (Łk 17,3). Ta ogólna zasada Jezusa wskazująca na sposób postępowania wobec bliźniego, który grzeszy, w Ewangelii Mateusza przybiera formę swego rodzaju „instrukcji pojednania braterskiego”. Na ten braterski, wspólnotowy, kontekst upomnienia i pojednania – na to, że chodzi nie o ogólne postępowanie wobec „brata, który zawinił”, lecz o stosunek do „brata, który zawinił wobec ciebie” – wskazuje pytanie Piotra następujące bezpośrednio po analizowanym przez nas tekście: „Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini wobec mnie?” (Mt 18,21).
Warto też zwrócić uwagę na cel tego upomnienia braterskiego wyrażony przez Jezusa słowami: „Gdy cię usłucha, pozyskasz swego brata” (Mt 18,15). Użyte tu przez Mateusza greckie słowo „kerdaino” = „pozyskasz” (dosł. „wygrasz”) jest swego rodzaju określeniem technicznym, używanym w odniesieniu do nawracania, pozyskiwania nowych wyznawców Chrystusa Pana (por. 1 Kor 9,20). Upomnienie braterskie ma więc na celu przywrócenie bliźniego do pełnej jedności z Bogiem, poprzez jedność z całą wspólnotą i z każdym z jej członków. Ze względu na wielką wagę tego upomnienia/przebaczenia i na jego charakter wspólnotowy cały ten proces pojednania dokonuje się w trzech instancjach – na trzech poziomach:
– pierwsza instancja: upomnienie i pojednanie prywatne, „w cztery oczy” (Mt 18,15);
– druga instancja: upomnienie w obecności jednego lub dwóch świadków (Mt 18,16) – ta instancja pojednania nawiązuje do praktyki sądowej przedstawionej w Księdze Powtórzonego Prawa (por. Pwt 19,15), skąd też pochodzi tekst przytaczany przez Mateusza na poparcie tej praktyki; warto jednak zauważyć, że wcześniej była mowa o „dwóch lub trzech” świadkach, podczas gdy według Mateusza świadków wystarczy dwóch lub nawet jeden – „weź ze sobą jeszcze jednego lub dwóch świadków” (Mt 18,16). Chyba że przyjmiemy, co zdaje się sugerować tekst Mateusza, że ten, który uchodzi za poszkodowanego, też pełni rolę świadka, co w konsekwencji znaczyłoby, iż w wypadku konfliktów we wspólnocie prawdziwym poszkodowanym jest sam Bóg, z którym świadkowie starają się winowajcę pojednać...