KRĄG BIBLIJNY Zeszyt spotkań 6. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte.  ... Zobacz większe

KRĄG BIBLIJNY Zeszyt spotkań 6. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte. ...

Nowy

ks. Piotr Łabuda (red.)

: Krąg Biblijny
: Biblistyka
: Książki

13,00 zł

Opis

Następny zeszyt spotkań dla grup biblijnych i wszystkich zainteresowanych pogłębieniem znajomości Pisma Świętego koncentruje się w szczególności wokół Dziesięciu Przykazań. Zawiera propozycje spotkań na Wielki Post i okres wielkanocny oraz opracowania dotyczące historii i geografii Samarii. Do zeszytu dołączony jest film DVD prezentujący historię „Małej Arabki”, karmelitanki z Betlejem, Błogosławionej Ziemi Świętej.

Więcej informacji

ISBN 978-83-733256-3-0
rok wydania 2008
ilość stron 135
format B5

Opinie

Na razie nie dodano żadnej recenzji.

Napisz opinię

KRĄG BIBLIJNY Zeszyt spotkań 6. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte.  ...

KRĄG BIBLIJNY Zeszyt spotkań 6. Materiały dla duszpasterzy, animatorów i wszystkich, którzy pragną czytać Pismo Święte. ...

Spis treści

Słowo wstępne
– Ks. prof. Henryk Witczyk
Mocą Bożego Słowa wypełniać Jego przykazania – Ks. dr Piotr Łabuda
Mała Arabka – Siostra Lucyna

Część I
SPOTKANIA Z BIBLIĄ

Ks. mgr lic. Jan Jacek Stefanów
Zdrada Judasza (Mt 26,14-16)
Czy mogę coś zyskać na zdradzie Pana?
Modlitwa w Getsemani (Mt 26,36-46)
Czy modlitwa jest nudna?
Idąc z Panem drogą krzyżową (Mt 27,32-44)
Co to znaczy śmierć?
Pan zmartwychwstał! (Mt 28,1-15)
I. Uwierzyć i trwać w wierze w Boga
Bo On nas posłał głosić Jego imię (Mt 28,16-20)
II. Być świadkiem imienia Pana
Modląc się o powołania w Kościele (Mt 19,16-22)
III. Pamiętaj, abyś dzień święty święcił

Ks. dr Piotr Łabuda
Kochać Jezusa nad wszystko? (Mt 10,34-39)
IV: Czcij ojca i matkę swoją
Nie zabijać, nie gniewać się – przebaczać (Mt 5,21-26)
V: Nie zabijaj miłości
Nie cudzołóż, nie pożądaj, nie prowokuj (Mt 5,27-32)
VI. Co to znaczy być czystym?
Czy przyjmiesz Ducha, którego On chce ci dać? (Mt 12,22-37)
VII. Nie kradnij
Wasza mowa niech będzie tak, tak, nie, nie (Mt 5,33-37)
VIII. Mów zawsze prawdę

Ks. dr Tomasz Siemieniec
Starając się o niebo (Mt 6,24-34)
IX: Kogo tak naprawdę pragnę?
Bo Bóg to Skała (Mt 7,21-27)
X: Czego winien pożądać uczeń Chrystusa?
Miłować nieprzyjaciół (Mt 5,43-48)
Miłować jak Bóg
Wzorem Jezusa iść, głosić, uzdrawiać (Mt 9,32-38; 10,5-8)
Aby być uzdrawianym
Nie bać się przyznać do Chrystusa (Mt 10,26-33)
Być Jego świadkiem – Co to dziś dla mnie znaczy?
Wystarczy „tylko” mieć wiarę (Mt 8,1-17)
Matka Nieustającej Pomocy – orędownicy u Boga

Część II
Poznawać Biblię
I. Wprowadzenie do Pisma Świętego – dr Krzysztof Mielcarek
Geografia i archeologia Ziemi Świętej – Samaria
II. Stary Testament – ks. dr hab. Mirosław Stanisław Wróbel
Dekalog jako mądrość wiodąca ku Bogu i bliźniemu
III. Nowy Testament – ks. dr hab. Michał Bednarz
1. Dzieje Apostolskie jako dzieło literackie
2. Czy Dzieje Apostolskie można uznać za historię pierwotnego Kościoła?
Spis opracowanych perykop biblijnych w zeszytach KB 1-6

 

Fragment

Zdrada Judasza (Mt 26,14-16)
Czy mogę coś zyskać na zdradzie Pana?

Wyjaśnienie
Rozdziały 26-28 stanowią ostatnią część Ewangelii Mateusza i poświęcone są męce i śmierci naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Obejmują one czas od środy, na dwa dni przed Paschą, do niedzieli, pierwszego dnia po tym święcie (łącznie więc pięć dni). Święto Paschy jest tłem, na którym Ewangelista przedstawia ostatnie dni życia Jezusa. Fakt ten o tyle wart jest podkreślenia, że sam Jezus nadaje swej śmierci znaczenie nowej ofiary paschalnej, w której to On jest Barankiem: „Wiecie, że za dwa dni będzie Pascha, a wtedy Syn Człowieczy zostanie wydany na ukrzyżowanie” (Mt 26,2).
Pierwsze pięć wersetów rozdziału 26 stanowi wstęp do opowiadania o męce i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Pierwszą jego część (Mt 26,1-2) stanowi wspomniana już zapowiedź śmierci Jezusa. Sam Jezus, z pełną świadomością, jak to już trzykrotnie się zdarzyło wcześniej (Mt 16,21; 17,22-23; 20,18-19), zapowiedział swoją śmierć. Ewangelista podkreśla w ten sposób, że rozwój wydarzeń nie zaskoczył Jezusa, bo ci, którzy wydali Go na śmierć wypełniają Jego zapowiedź. Kilkakrotnie Jezus mówił o tym, że zostanie wydany na śmierć, nawiązując do postaci Sługi Pana z Księgi Izajasza (Iz 52,13-53,12), który został wydany (Iz 53,6.12) za grzechy wielu. Nawiązanie do baranka paschalnego pozwala śmierć Jezusa ujrzeć jako wynagrodzenie za grzechy i pojednanie z Bogiem.
Kolejne wersety tego wstępu (Mt 26,3-5) podkreślają, że śmierć Jezusa następuje w wyniku zmowy przywódców religijnych, którzy zdecydowali się Go zgładzić. Również i tutaj możemy zauważyć świadome nawiązanie do wcześniejszych tekstów Biblii, konkretnie do Psalmu 2: „Królowie ziemi powstają, a możni wchodzą w zmowę przeciw Panu i Jego Pomazańcowi” (Ps 2,2).
Po wstępie następuje opis namaszczenia Jezusa w Betanii (Mt 26,6-13). To wydarzenie sam Jezus interpretował jako przygotowanie Go do złożenia do grobu – „Ona wylała ten olejek na moje ciało, aby je przygotować na pogrzeb” (Mt 26,12) – co jest kolejną już zapowiedzią rychłej Jego śmierci. Bezpośrednio potem następuje rozważany przez nas dzisiaj tekst – opis zdrady Judasza (Mt 26,12-14), jako pierwszego etapu realizacji wszystkich tych zapowiedzi.
Postać Judasza pojawia się w Ewangelii Mateusza po raz pierwszy na początku rozdziału 10 w scenie opisującej wybór dwunastu Apostołów. Jako ostatni wymieniony jest „Judasz Iskariota, ten, który Go wydał” (Mt 10,4). Jego imię, Iskariota, można tłumaczyć z języka hebrajskiego jako „człowiek z Keriot”, miasta w Judei (por. Joz 15,25), lub też z języka aramejskiego jako „obłudnik”, co jest jednak mniej akceptowane.
Ewangelista Mateusz, łagodząc poniekąd fakt zdrady Jezusa przez jednego z dwunastu Apostołów, w ten sposób opisuje zdradę Judasza, że czyni ją jednym z elementów Bożego planu zbawienia. Potwierdza to unikanie przez ewangelistę słowa „zdrada”. Nie mówi o „zdradzie”, lecz o „wydaniu” Jezusa przez Judasza – „Ile mi dacie, jeśli wam Go wydam”(Mt 26,15).
Mateusz jest też jedynym Ewangelistą, który mówi o wielkości wynagrodzenia, jakie dostał Judasz od wyższych kapłanów za wydanie im Jezusa – „trzydzieści srebrników” (Mt 26,15), dosłownie: trzydzieści sykli (miar) srebra. Jeden sykl (szekel) srebrny – moneta wybijana w Tyrze lub Antiochii – miał równowartość czterech denarów rzymskich, monety powszechnie używanej w Palestynie i stanowiącej równowartość przeciętnego wynagrodzenia za dzień pracy (Mt 20,1-6) lub wysokość rocznego podatku, jaki każdy Izraelita musiał zapłacić Rzymianom (Mt 22,15-22). Trzydzieści sykli w srebrze, które Judasz otrzymał za wydanie Jezusa, stanowiłoby więc równowartość około 120 denarów, czyli mniej więcej odpowiednik czteromiesięcznego zarobku. Jest to cena bardzo niska, zważywszy na fakt, że – jak nam wiadomo z innych źródeł – na targu niewolników za osobę dorosłą płacono wówczas od 250 do 500 denarów, a za dziecko od 140 do 175 denarów. O trzydziestu syklach w srebrze mówi się natomiast w Księdze Wyjścia, gdzie suma ta stanowiła zapłatę za życie jednego niewolnika (Wj 21,32) i w Księdze Zachariasza, gdzie wymienia się tę samą cenę za życie ludzkie (Za 11,12). Symbolika tej zapłaty za wydanie Jezusa podkreśla niską wartość, jaką miało Jego życie dla tych, którzy chcieli Go pojmać i zgładzić. Każe zastanawiać się to nad tym, co mogło skłonić Judasza, by wydać Jezusa w ich ręce.
W różny sposób próbowano tłumaczyć motywy zdrady Judasza. Jedni uważają, że Judasz, zawiedziony słabością i pokorą Mistrza, dał wyraz swojej frustracji, wydając Jezusa w ręce Jego przeciwników. Inni natomiast uważają, że zdrada Judasza była swego rodzaju próbą „przyparcia Jezusa do muru” – Judasz, przekonany o boskiej mocy Jezusa, zdecydował się zmusić Go do objawienia swej mocy, doprowadzając Go do konfrontacji z Jego przeciwnikami. Jeszcze inni, stając w obronie Judasza, starają się wykazać, że działał on na prośbę samego Jezusa, który potrzebował kogoś, kto by się „poświęcił” i, wydając Go na śmierć, pomógł mu w ten sposób zrealizować scenariusz napisany przez Boga. Ta ostatnia forma tłumaczenia zdrady Judasza odżyła niedawno przy okazji komentarzy do odnalezionego apokryfu, zatytułowanego Ewangelia Judasza. Tekst ten, powstały na przełomie II i III wieku w środowisku gnostyków, którzy nie uznawali w Jezusie natury ludzkiej tylko boską, przedstawia Judasza jako tego, który pomógł Jezusowi „uwolnić się z ludzkiej powłoki”.
Jednak wszystkie te próby pozytywnego spojrzenia na to, co uczynił Judasz, nie zmieniają faktu, że to on właśnie przyczynił się do pojmania Jezusa i skazania Go na śmierć. Wszystkie Ewangelie oraz Dzieje Apostolskie przedstawiają Judasza jako tego, który zdradził Jezusa, wydając Go na śmierć. Natomiast Mateusz i Jan dodają, że kierowała Judaszem chciwość i chęć osiągnięcia osobistych korzyści (Mt 26,15; J 12,6).
Zdrada Judasza okazała się momentem zwrotnym nie tylko w życiu Jezusa, ale i w życiu Judasza. Ewangelista Mateusz wyraża to dobitnie stwierdzeniem: „I od tej chwili szukał dogodnej okazji, aby Go wydać” (Mt 26,16). Zdrada Judasza wywołała lawinę wydarzeń, która doprowadziła do śmierci Jezusa na krzyżu. Niewierność wciągnęła go w wir wydarzeń, z którego już nie zdołał się wyzwolić i który go pochłonął (Mt 27,3-5).